GI Sanne - Mijn borstkankerdagboek

Sinds mei is het hier stilletjes … ik weet het … maar in dit geval is geen nieuws werkelijk goed nieuws! En over nieuws gesproken.  De 2^de Belgium Race For The Cure® komt er aan en net zoals vorig jaar wil ik dit op deze manier toch even in de schijnwerpers zetten! Hopelijk zie ik jullie allen daar!

Het heeft een paar dagen geduurd vooraleer de impact en betekenis ervan werkelijk tot me doorgedrongen is.  Eindelijk ben ik klaar voor mijn vreugde dansje.  De cirkel is rond en kan nu officieel zeggen dat ik 2 jaar kankervrij ben.  De mammo en echo bewezen het.  Het bloedonderzoek zegt maar 1 ding: alles normaal!

En op de noten van Natalia, die op 29 april 2008 in de Top 50 stond, fluister ik zachtjes:

I survived the crash
Survived the burn
Survived the worst
Yeah baby, but i' ve learned
Survived the lies
Survived the blues
It almost killed me
But i survived the truth
And the best is when the smoke
cleared trough
I survived you

Het viel het me al eerder te binnen hoe lang ik mijn geliefd blogje genegeerd heb.  Bewust al dan niet onbewust.  Want een blogje in het leven gecreëerd om de verzuchtingen en emoties rond het grote BK verhaal te lossen, heeft maar weinig reden tot overleven zou u zo denken eens de moedigen onder ons terug het gewone leven ten strijd gaan.

Ach lieve lezer, veel had ik dan ook niet te vertellen de voorbijgaande maanden.  Zoals u wel kan vermoeden, het leven blijft een arena met dolken, zwaarden en af en toe een grote baksteen die in jouw richting wordt gegooid.  Bakstenen ontduiken, wegen zoeken en grenzen verleggen.  En wat voor een grenzen zijn weeral verlegd.

Toch ergens in mijn achterhoofd komt er een datum stilletjes aangeslopen.  De cirkel is bijna voor de tweede keer rond.  Doet me toch weer beseffen hoe vreemd en onverwacht het leven meestal verloopt.  

Vaak wordt me tegenwoordig gevraagd hoe ik op dit alles terug kijk en wanneer ik nu genezen verklaard wordt.  Dan denk ik.  Ach laten we het verleden het verleden zijn.  Het heeft me gemaakt wie ik vandaag ben en oh ja de littekens bewijzen het … het is anders, maar daarom niet minder .  En die obsessie van de wereld met dat genezen verklaren.  Hier spreekt een trotse survivor en de rest dat doet er echt even niet toe …

Ondertussen is er weeral heel wat tijd verstreken en zijn de woelige wateren des leven voor mezelf weer wat kalmer geworden.  Heb ergens terug een rust gevonden die ik de voorbije maanden verloren was.  Het valt me op dat ik het leven met zijn hoogtes en laagtes anders ervaar dan 2 jaar geleden.  

De volledigheid van dit blogje vereist dat ik even vermeld dat ondertussen een driemaandelijkse controle gepasseerd is en zoals verwacht was hierbij alles prima in orde.  En toch.  Ergens zoek je als mens steun bij de wetenschap.  Willen we niet weten dat we het kwaad overwonnen hebben en dit voor altijd?!  Uiteraard zal u zeggen.  Maar zoals ik reeds hard heb moeten ondervinden is het net dat wat ze je niet kunnen aanbieden.

Waarom brengt de onverschilligheid van de wetenschap me elke keer weer uit mijn evenwicht?  Hoe ga je daar dan mee om?  Meermaals die energie uit het diepste van jouw ziel oprapen, is vermoeiend en niet oneindig.  Maar toch slagen we er keer op keer in de pracht van het onperfecte leven in te zien.  Mijn leven!

Ik heb dan ook geen moodswing baby … ik ben mijn moodswing baby!

I’m my moodswing baby
I’m at it again
Never a dull moment
And I can have it
I cannon resist myself
I’m under my skin
And I'm here to please me
I’m here to win

Beste 2009

Ik moet het echt wel toegeven …
Als jaar in mijn hele leven heb je me heel veel gegeven …
Het begon dan ook allemaal met een knallende start …
Maar zoals je weet is het leven soms heel hard …
Niettemin gaf je ons het prachtigste weer …
Al die concertjes, feestjes en ontdekkingen … ja het deed mijn voeten zeer …
Er waren zeker tijden van verdriet …
Ach lang bij blijven stilstaan doen we toch niet …
We horen ondertussen terug bij de werkende mens …
Vrijheid, vakantie en plezier zijn echter in het leven mijn wens …
En wat wenst een mens zich nog meer …
Met een fantastische gezondheid, toffe vrienden, familie, huis, en zoveel meer denk ik keer op keer …
Waarom doet het in de liefde toch steeds zo zeer …
Mannen komen en gaan …
Maar het duo Black & White blijft voor eeuwig bestaan …

Daarom 2009 zeg ik het heel luid ... je was een zegen ...
Maar mag en kan het even ...
Dan wens ik voor mezelf en zij die me lief zijn veel herhalingen en een lang gelukkig leven! 

HAPPY 2010!