maandag, 16 juli 2012

THANK YOU FOR LOVING ME

Op deze manier wil ik even iedereen bedanken voor de vele kaartjes, berichtjes, bloemen en telefoontjes.  Bedankt dat jullie van me houden!

Schoten-20120716-00133.jpgSchoten-20120712-00132.jpg

 

 

 

 

 

 

14:56 Gepost door GI Sanne | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

donderdag, 12 juli 2012

MEET ME HALFWAY

Ondertussen hebben we net genoten van een rustpauze van 3 weken.  Zelfs een korte toffe city trip met super vrienden kon daarbij niet ontbreken. De CT Scan van de longen bevestigde het officieel.  Er is verbetering.  De oncoloog leek zelfs enthousiast.  Een goede verbetering GI Sanne.  Ja toch wel het nieuws dat ik verwachtte.  En ben ik blij met die voorzichtige 30%?!   Tuurlijk wel … 

Maar waarom ben ik dan niet happy vandaag? Ken je dat gevoel na het intensief opbouwen van een stressmomentje.  Zodra die stress wegvalt, voel je je totaal niet beter.  Integendeel zelfs.  Meestal uit zich dan één of ander kwaaltje.  Zo ook nu bij mij.  Hoe bizar het me nu ook aanvoelt, ik zit momenteel met een zware verkoudheid.  Schorre keel.  Hese stem.  Hoesten.  En net dat vrees ik zo erg.  Want ik dacht me vandaag gewoon 100% te voelen na die rustpauze en super nieuws.  Is het dan niet gewoon menselijk dat ik me daardoor teleurgesteld voel?

Toegegeven het recente nieuws van het verlies van weeral een lotgenote helpt daarbij totaal niet.  Elke situatie is anders GI Sanne.  Dat hoor ik zo vaak.  En is ook wel waar.  Onbewust ben je toch altijd op zoek naar gelijkenissen.  Gelijkenissen om dan positieve conclusies te trekken.  Maar zo simpel is het helaas niet.  En misschien maar al goed.  Ik vecht mijn strijd.  Ik vecht met mijn ziekte.  Mijn lichaam beslist zelf hoe hiermee om te gaan.

Morgen starten we met een nieuwe reeks van de chemische broeders.  Het gaat nu alleen maar zwaarder worden.  Stilletjes hoop ik dat we hierdoor vlotjes de kaap van 50% verbetering gaan passeren. 

Meet me halfway, right at the borderline

That's where I'm gonna wait for you

09:02 Gepost door GI Sanne | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

woensdag, 09 mei 2012

GOOD NEWS

Na een week rust en ondertussen de 4de dosis van de broeders, zien we er terug uit zoals een vechtende GI Sanne er moet uitzien.  Alleszins buiten dat chemokopje is er op zich niet veel veranderd.  Tenminste toch wat de bijwerkingen betreft.  Af en toe steekt er wel eens 1 of ander kwaaltje op zoals hoofd- en buikpijn, maar verder is het allemaal redelijk goed te verdragen.  

Anderzijds is er wel veel veranderd.  Vrijdag werd me dit dan ook voorzichtig door de Oncoloog bevestigd. Ja we zijn op de goede weg.  De halsklieren bevestigen het ook.  Daar zij amper 4 weken heel aanwezig waren, zo afwezig zijn ze vandaag.  Ook de longen voelen beter aan.  Familie en vrienden vertellen me dat ze vinden dat ik minder kortademig ben.  En die vervelende hoest … ja die is er gewoonweg niet meer!

 

I’m here, it’s clear
I’m in the moment
Back with a better view
Not a clue where I’m going

 

12:29 Gepost door GI Sanne | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

maandag, 23 april 2012

THE CHEMICAL BROTHERS

Even een voorstelling van de 2 chemische broeders die de laatste 3 weken de oorlog op mijn lichaam en meer specifiek het grote kwaad hebben verklaard. 

 

Broeder nummer 1 Taxol ofwel Paclitaxel, gewonnen uit de naalden van de taxushaag, wordt vaak ingezet bij de behandeling van teruggekeerde borstkanker en dus in mijn geval in een ander orgaan.  Doel van het beestje: de normale celindeling onmogelijk maken.

 

Helaas gaat dit niet zonder de nodige bijwerkingen.  Als je het lijstje opsomt, slik je wel even.

 

·          Verminderde weerstand

·          Blauwe plekken of bloeden

·          Bloedarmoede

·          Misselijkheid en braken

·          Ontsteking van het mondslijmvlies

·          Verandering van smaak

·          Diarree

·          Vermoeidheid en zwakte

·          Haarverlies

·          Pijn in spieren en gewrichten

·          Huiduitslag

·          Tintelingen en gevoelloosheid in handen en voeten

·          Hoofdpijn

·          Allergische reactie

·          Vochtopstapeling

 

Need I say more?

 

Broeder nummer 2 Avastin ofwel Bevacizumab is een geneesmiddel dat in combinatie met chemo broeder 1 om de 2 weken wordt toegediend.  Het is een antilichaam dat simpelweg gezegd het eiwit blokkeert dat op zijn toer ervoor zorgt dat bloedvaten naar en binnen tumoren groeien.  Kortom zonder die bloedvaten (voeding en zuurstof) kunnen de tumoren niet verder groeien.

 

Uiteraard is deze broeder ook niet zonder mogelijke bijwerkingen:

 

·          Perforatie van de darm

·          Bloedingen

·          Verstopping van slagaders

·          Hoge bloeddruk

·          Problemen met wondgenezing

·          Gebrek aan energie

·          Buikpijn

·          Diarree

·          Pijn

·          Flauwvallen

·          Etc etc etc

 

Als ik even de balans van de voorbije 3 weken opmaak, kan ik eerlijk gezegd zeggen dat het al bij al tot hier toe best meevalt.  Vooral de Avastin speelt me parten gezien ik vanaf dag 1 met neusbloedingen zit.  Heel vervelend kwaaltje.

 

Terwijl ik dit schrijf besef ik ook dat mijn laatste haardagen ingetreden zijn.  Stilletjes had ik gehoopt dat door de wekelijkse dosering van broeder 1, mijn haren op 1 of andere manier de kracht zouden vinden om te overleven.  Zo werd me gezegd dat hiervan gevallen bekend zijn.  Helaas is dit geluk niet voor me weggelegd.  Het ochtendtoilet bewijst het.  Nu nog de moed verzamelen om opnieuw echt afscheid te nemen …

 

12:00 Gepost door GI Sanne | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

dinsdag, 17 april 2012

DEFEATED

Lang heeft dit blogje geslapen.  Zo hoorde het ook.  Ik had niets meer te vertellen over het gevreesde K-woord.   Helaas na net geen 4 jaar zonder K te leven, slaat het nootlot toe.   Het nieuws dat alle lotgenoten het meeste vrezen … HERVAL!

Dan hoor je de artsen “waarschijnlijk ongeneeslijk” zeggen en vraag je je af hoe je op deze plek terechtgekomen bent. Braafjes ging ik elke keer  op controle.  Had net mijn gynaecologisch  onderzoek achter de rug in januari.  Alles leek toen prima in orde.  En toch heeft die indringer op amper een paar maanden tijd een ravage aangericht in mijn longen.

Even  gaat het gevoel van verslagenheid door je lichaam.  Het verdriet volgt daarop snel.  Je ziet de film van je leven weer op pauze gezet worden.  Zwarte gedachten van wat als. En waarom.  Klopt dit eigenlijk wel?

Ondertussen hebben de woede en vechtlust de overhand gekregen.   Net zoals 4 jaar geleden gaan we er dan ook volle bak tegenaan.  We hebben geen keuze daarin.  Nog te veel te doen, te realiseren, te beleven, te zien, te voelen, te proeven, te liefhebben … nog te veel te leven!

Every time you try to knock me down,

gonna pick my back up off the ground
The battle never ends

I smile through the tears so the way that I see it
I can't be defeated

 

14:36 Gepost door GI Sanne | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

donderdag, 11 november 2010

Vergeet-je-tietje-nietje

21:47 Gepost door GI Sanne | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

zondag, 19 september 2010

VijfTV We Support Spotje

Artikel NB I.JPGArtikel NB II.JPG

18:56 Gepost door GI Sanne | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende