GI Sanne - Mijn borstkankerdagboek

Na een week rust en ondertussen de 4^de dosis van de broeders, zien we er terug uit zoals een vechtende GI Sanne er moet uitzien.  Alleszins buiten dat chemokopje is er op zich niet veel veranderd.  Tenminste toch wat de bijwerkingen betreft.  Af en toe steekt er wel eens 1 of ander kwaaltje op zoals hoofd- en buikpijn, maar verder is het allemaal redelijk goed te verdragen.  

Anderzijds is er wel veel veranderd.  Vrijdag werd me dit dan ook voorzichtig door de Oncoloog bevestigd. Ja we zijn op de goede weg.  De halsklieren bevestigen het ook.  Daar zij amper 4 weken heel aanwezig waren, zo afwezig zijn ze vandaag.  Ook de longen voelen beter aan.  Familie en vrienden vertellen me dat ze vinden dat ik minder kortademig ben.  En die vervelende hoest … ja die is er gewoonweg niet meer!

I’m here, it’s clear
I’m in the moment
Back with a better view
Not a clue where I’m going

Even een voorstelling van de 2 chemische broeders die de laatste 3 weken de oorlog op mijn lichaam en meer specifiek het grote kwaad hebben verklaard. 

Broeder nummer 1 Taxol ofwel Paclitaxel, gewonnen uit de naalden van de taxushaag, wordt vaak ingezet bij de behandeling van teruggekeerde borstkanker en dus in mijn geval in een ander orgaan.  Doel van het beestje: de normale celindeling onmogelijk maken.

Helaas gaat dit niet zonder de nodige bijwerkingen.  Als je het lijstje opsomt, slik je wel even.

·          Verminderde weerstand

·          Blauwe plekken of bloeden

·          Bloedarmoede

·          Misselijkheid en braken

·          Ontsteking van het mondslijmvlies

·          Verandering van smaak

·          Diarree

·          Vermoeidheid en zwakte

·          Haarverlies

·          Pijn in spieren en gewrichten

·          Huiduitslag

·          Tintelingen en gevoelloosheid in handen en voeten

·          Hoofdpijn

·          Allergische reactie

·          Vochtopstapeling

Need I say more?

Broeder nummer 2 Avastin ofwel Bevacizumab is een geneesmiddel dat in combinatie met chemo broeder 1 om de 2 weken wordt toegediend.  Het is een antilichaam dat simpelweg gezegd het eiwit blokkeert dat op zijn toer ervoor zorgt dat bloedvaten naar en binnen tumoren groeien.  Kortom zonder die bloedvaten (voeding en zuurstof) kunnen de tumoren niet verder groeien.

Uiteraard is deze broeder ook niet zonder mogelijke bijwerkingen:

·          Perforatie van de darm

·          Bloedingen

·          Verstopping van slagaders

·          Hoge bloeddruk

·          Problemen met wondgenezing

·          Gebrek aan energie

·          Buikpijn

·          Diarree

·          Pijn

·          Flauwvallen

·          Etc etc etc

Als ik even de balans van de voorbije 3 weken opmaak, kan ik eerlijk gezegd zeggen dat het al bij al tot hier toe best meevalt.  Vooral de Avastin speelt me parten gezien ik vanaf dag 1 met neusbloedingen zit.  Heel vervelend kwaaltje.

Terwijl ik dit schrijf besef ik ook dat mijn laatste haardagen ingetreden zijn.  Stilletjes had ik gehoopt dat door de wekelijkse dosering van broeder 1, mijn haren op 1 of andere manier de kracht zouden vinden om te overleven.  Zo werd me gezegd dat hiervan gevallen bekend zijn.  Helaas is dit geluk niet voor me weggelegd.  Het ochtendtoilet bewijst het.  Nu nog de moed verzamelen om opnieuw echt afscheid te nemen …

Lang heeft dit blogje geslapen.  Zo hoorde het ook.  Ik had niets meer te vertellen over het gevreesde K-woord.   Helaas na net geen 4 jaar zonder K te leven, slaat het nootlot toe.   Het nieuws dat alle lotgenoten het meeste vrezen … HERVAL!

Dan hoor je de artsen “waarschijnlijk ongeneeslijk” zeggen en vraag je je af hoe je op deze plek terechtgekomen bent. Braafjes ging ik elke keer  op controle.  Had net mijn gynaecologisch  onderzoek achter de rug in januari.  Alles leek toen prima in orde.  En toch heeft die indringer op amper een paar maanden tijd een ravage aangericht in mijn longen.

Even  gaat het gevoel van verslagenheid door je lichaam.  Het verdriet volgt daarop snel.  Je ziet de film van je leven weer op pauze gezet worden.  Zwarte gedachten van wat als. En waarom.  Klopt dit eigenlijk wel?

Ondertussen hebben de woede en vechtlust de overhand gekregen.   Net zoals 4 jaar geleden gaan we er dan ook volle bak tegenaan.  We hebben geen keuze daarin.  Nog te veel te doen, te realiseren, te beleven, te zien, te voelen, te proeven, te liefhebben … nog te veel te leven!

Every time you try to knock me down,

gonna pick my back up off the ground
The battle never ends

I smile through the tears so the way that I see it
I can't be defeated

Sinds mei is het hier stilletjes … ik weet het … maar in dit geval is geen nieuws werkelijk goed nieuws! En over nieuws gesproken.  De 2^de Belgium Race For The Cure® komt er aan en net zoals vorig jaar wil ik dit op deze manier toch even in de schijnwerpers zetten! Hopelijk zie ik jullie allen daar!

Het heeft een paar dagen geduurd vooraleer de impact en betekenis ervan werkelijk tot me doorgedrongen is.  Eindelijk ben ik klaar voor mijn vreugde dansje.  De cirkel is rond en kan nu officieel zeggen dat ik 2 jaar kankervrij ben.  De mammo en echo bewezen het.  Het bloedonderzoek zegt maar 1 ding: alles normaal!

En op de noten van Natalia, die op 29 april 2008 in de Top 50 stond, fluister ik zachtjes:

I survived the crash
Survived the burn
Survived the worst
Yeah baby, but i' ve learned
Survived the lies
Survived the blues
It almost killed me
But i survived the truth
And the best is when the smoke
cleared trough
I survived you