zaterdag, 28 juni 2008

Dr. Arafat

Dinsdag 20 mei en tijd voor de port-a-cath operatie. De realiteit van de operatie viel me pas te binnen toen ik opnieuw een sexy Klina kleedje toegeschoven kreeg. Daar gaan we weer. Gelukkig deze keer geen halve dag wachten. Dr. Jutten, is de man met het plan vandaag. Geen zottere dokter volgens mij die daar rondloopt in Klina. Het begint al bij het binnenrijden. Tuut tuut! Hij roept naar een verpleegster: ‘hé, nooit van voorrang van rechts gehoord?’ Oh boy, wat gaat da geven.

Na een korte uitleg over de bedoeling van de operatie, mag ik me op de operatietafel leggen. Helemaal ingepakt met blauwe zelfklevende doeken, hartmeter aan de vinger en lekker ingesmeerd met ontsmettingsmiddel ter hoogte van de linker borst tot aan mijn kin, begint de dokter en zijn assistent aan de operatie. Kan me eerlijk gezegd niet goed herinneren wat ik er eigenlijk van had verwacht, maar wat me het komende uur overkwam zeker niet. Het oh zo duidelijke besef dat ze in je aan het snijden en prutsen zijn, heeft een grote indruk op me achtergelaten.


Stilletjes wou ik mijn ogen sluiten en me voorstellen dat ik op één of ander exotisch strand lag. Maar al gauw werd ik door de dokter tot de orde geroepen. ‘Ogen open houden alsjeblieft. U mag tegen ons praten hoor. En zeg gerust wanneer we je pijn doen’. Tja, wat vertel je dan op zo’n moment hé. Gelukkig hield de dokter de ambiance er wel in. Grote discussie over wie de operatiecamera nu wel of niet stukgemaakt heeft, kan me wel boeien. Hoor de verpleegster zeggen: ‘wat vinden jullie eigenlijk van deze nieuwe blauwe jassen?’ Dokter antwoordt: ‘We zijn precies smurfen!’ ‘Oh maar u bent wel grote smurf hé’, antwoordt de verpleegster. Grijnzend hoor ik de dokter zeggen dat grote smurf wel een rode broek aan heeft. Als dit hun conversaties zijn als de patiënt wakker is, dan denk ik dat ik de gewoonlijke gesprekken in de operatiekamer echt niet wil weten! ‘Kan het zijn dat ik dit plotseling harder voel?’, vraag ik voorzichtig aan de dokter. Piepend over de blauwe doek, zegt hij: ‘Mevrouw u hebt een heel discrete manier van zeggen dat ik u pijn doe’ En of hij me pijn deed!


Af en toe tel ik in gedachten. 1 2 3 4 … Hoelang lig ik hier nu al? Lijkt wel alsof mijn blaas op springen staat. Hoor de dokter zuchten. Plotseling zegt hij: ‘Mevrouw u hebt slechte aders’. ‘Merci hoor!’ Over naar plan B, dan maar recht in de hoofdader. Zag het even niet meer zitten. Krijg heel de uitleg dat ze dit niet onmiddellijk doen aangezien er risico’s aan verbonden zijn. Kans dat de long hierdoor geraakt wordt. Tof! Na lang gepeuter eindelijk succes en de katheder wordt met serieus wringen, duwen en trekken op zijn plaats gezet. Dr. Jutten waarschuwt me:‘U gaat zich nu voelen als een konijn dat gestroopt wordt.’ ‘Eu en hoe moet ik weten hoe een konijn zich dan voelt?’ ‘Dat gaat u nu te weten komen.’ Plotseling lijkt de uitdrukking zuur lachen me niet meer zo vreemd. ‘Dat is er echt over!’. Later excuseert de dokter zich uitgebreid voor de pijn.

chi001


Alle draadjes op hun plaats en opnieuw in mijn ziekenhuisbed, werd ik door Dr. Jutten zelf naar de
recovery gereden. In het voorbijgaan passeren we een dokter met een damborden hoedje. ‘Dat is Dr. Arafat’, lacht hij. Gelukkig maar voor de dokter zijn humor, anders was ik er die dag echt onderdoor gegaan. Wachtend op de radiologie voor de RX thorax werden de emoties me dan ook een beetje te veel.
Alles bleek al vrij snel in orde te zijn en mocht die middag het ziekenhuis verlaten met instructies om de auto te laten staan, alleen te douchen met een waterdichte klever en de week erop het lusje van de draadjes te laten verwijderen door de huisarts.


De komende dagen zou ik dan ook zoals daarvoor spenderen. 
The sun is shining again …

19:07 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.