zaterdag, 28 juni 2008

Dr. Mc Dreamy

Op maandag ochtend krijg ik een telefoontje van de secretaresse van Dr. Debois. ‘Mevrouw Geens, mag ik me allereerst verontschuldigen voor het feit dat de dokter u nog niet heeft kunnen terugbellen. En kunt u om 11.45u langskomen in Klina?’ Prima! Bel onmiddellijk ons mama met het nieuws.

Aan het zenuwachtige wachten in de wachtzaal komt gelukkig een einde als ik mijn naam hoor vallen. De eerste ontmoeting met Dr. Debois. Mijn eerste gedacht is: wat een jonge knappe dokter! Maakt het alleen maar aangenamer natuurlijk. J  Ook hij verontschuldigt zich voor de miscommunicatie en verwarring met de afspraken van de voorbije week.  Het is u vergeven, maar verzorg me goed!

Zonder verpinken krijg ik heel de uitleg.  ‘U hebt dus een kwaadaardig gezwel van ongeveer 2,6 cm.  Een operatie is zo wie zo nodig. Bij jonge mensen schieten we graag met alle wapens die we hebben. Dus bereidt u voor op chemo en bestraling. Volgende week dinsdag wordt u geopereerd (borstsparend dat wel) en als voorbereiding moeten er enkele onderzoeken gebeuren.’ Na een mooie getekende voorstelling van wat er operatief gaat gebeuren, krijg ik te horen dat er een borstverpleegster is die me gedurende het hele traject gaat begeleiden.  Daarbij mag ik straks even op bezoek.

‘We gaan uw dochter goed verzorgen’, hoor ik hem tegen ons mama zeggen. ‘Het is u geraden’ antwoordt ze, ‘want ik heb er maar één!’ Slik. Daar zijn die tranen weer. L

Onhandig neem ik afscheid, met een nieuwe afspraak op zak voor de volgende maandag.  Bijna vertrokken zonder te betalen.  En denk dat ik de dokter vier keer de hand heb gegeven.  De normaal oh so in control jonge dame is haar kluts kwijt.


‘Jonge dokter hé’, zeg ik tegen ons mama.  ‘Ja’ zegt ze, ‘en een knappe man.’  We lachen beide.

 


on009


Later bij de borstverpleegster, die zichzelf voorstelt als Sonja, worden de afspraken voor RX Thorax, echo van de lever en botscan gemaakt.  Ze vraagt me naar mijn achterban.  ‘Hebt u een partner?’  Nee!  Doeme nu voel ik me ook nog slecht omdat het helaas in de liefde nog niet heeft willen lukken tot hier toe.  Uiteraard is ze maar gewoon bezorgd of dat er mensen zijn die me kunnen opvangen.  Ik garandeer haar dat ik bij mijn vrienden en familie veel steun zal kunnen vinden.

Geladen met informatiebrochures en een dvd over de borstkliniek, zei ik Klina vaarwel tot de donderdag erop.

Dringend tijd om alle vrienden op de hoogte te brengen.  Wat kost me dat veel energie.  Lijkt wel of ik elke keer hetzelfde verhaal afratel.  En elke keer is het een gevecht tegen die tranen.  Sandra je bent sterker dan dat.  Iedereen zegt me, als er iemand is die dit aankan, dan ben jij het wel.  Leuk om horen.

Ondanks een avondje uit op de laatste Pré Soirée van het seizoen voor Heidi en mezelf, staan we weeral fris en monter in Klina die donderdag ochtend.  Eerst de RX thorax van de longen.  Even voor de plaat gaan staan en klaar is kees.  Daarna de echo van de lever.  De dokter vertelt me vrij snel dat het er allemaal goed uitziet.  Op naar de botscan.  Na de inspuiting van de radioactieve stof wordt ons gezegd binnen 3 uur terug te komen.  Gaan we maar een terrasje doen hé.  Weeral 15 minuten stil liggen.  Dit is toch echt niet voor me weggelegd.  Voorzichtig pols ik bij de verpleegster.  ‘Kunnen jullie nu al zien of dit in orde is?’  Aarzelend antwoordt ze dat het er goed uitziet, maar de dokter moet het natuurlijk nog officieel bevestigen.  Yes 2 op 3 zijn al ok.  Bemoedigend.

 
 

18:16 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.