zaterdag, 28 juni 2008

Het zwarte gat

Zo gezegd, zo gedaan. Op maandag 14 april nog een afspraak kunnen versieren om 8u bij de radioloog Dr. De Clerck. Wat was ik zenuwachtig. Allereerst de mammografie bediend door de verpleegster. En oh ja daar staat het duidelijk op. Zo groot dat het lijkt. De radioloog komt binnen en wijst het gezwel nog eens aan. Op geruststellende toon zei hij: ‘het zal wel niets zijn hoor.’ Tijdens de echo houd ik de gelaatsuitdrukking van de radioloog in de gaten, maar kan er niet veel van aflezen. Tot hij me vrij direct zei dat hij het niet kan zien en bezorgd is. Daar voel ik toch die eerste traantjes langs mijn kaken rollen. De radioloog klopt even op mijn schouders ter geruststelling. ‘Even de MRI en de punctie biopsie afwachten, komt allemaal wel goed.

on000

In de auto laat ik de tranen even goed hun gang gaan. Get a grip girl!  Eerst even een afspraak maken bij de huisarts om de eerste resultaten en het verdere verloop te bespreken. Gelukkig om 13.30u mag ik al langskomen. Even naar mama bellen met het nieuws. Ok dan nog even langs het werk.Toch die gedachten gaan verzetten op de weekomzet en aan Daniëlle (collega en HR verantwoordelijke) meedelen dat het er niet goed uitziet. De wijze waarop ik die middag het kantoor ben uitgestormd, zal wel heel vreemd voor mijn collega’s geweest zijn. Later werd het hun natuurlijk duidelijk.

Terug bij de huisarts bespreken we dat ik het beste bij Dr. Debois ga, gezien ik nu wel een gynaecoloog nodig heb.  Blijkbaar is mijn nieuwe gynaecoloog niet beschikbaar gezien hij naar een conferentie over jawel hoor borstkanker moet gaan. Ook weinig succes om de MRI afspraak te maken. De dame aan de lijn in Klina zei dat de cyclus hierop blijkbaar een grote invloed speelt en ze het nu niet kunnen doen. Ik krijg een afspraak voor 6 mei. 6 mei! Nog zo lang!

Vrij teleurgesteld ging ik naar huis met een doktersbriefje voor die week op zak. Laat de emoties wat zakken, dat is de boodschap. Toch even proberen te bellen met Dr. Debois, want ben er niet gerust in. Helaas de man is niet bereikbaar, maar krijg de belofte van de secretaresse dat hij gaat bellen.Tot mijn eigen verbazing stond Dr. De Roeck de dag erop voor mijn neus met de boodschap dat ik op 16 april toch voor de MRI kan gaan. Gelukkig maar. Veel beter dan 6 mei. Zo gepland, zo gedaan.


We waren die woensdag op de afspraak in Klina. De verpleegster legt me uit dat ik een inspuiting krijg terwijl ik onder/in de MRI lig. 15 minuten rustig blijven liggen aangekleed met zo’n sexy Klina kleedje, met je borsten in 2 potten en je neus platgedrukt. En dan nog van het lawaai niet gesproken.  Er zijn leukere bezigheden, maar het is for the greater good! Eens aangekleed krijg ik te horen dat ik vrijdag om 14u mijn platen mag komen halen. Bon, dus wachten tot mijn afspraak van vrijdag bij Dr. De Roeck om iets meer te achterhalen.

 


on003


De dag erop werd ik wakker gebeld. De dame aan de lijn stelt zich voor als iemand van de radiologie bij Klina en vraagt: ‘Mevrouw Geens bent u uw afspraak van 9u niet vergeten?’ ‘Eu welke afspraak?’ Maar goed desondanks de miscommunicatie mag ik toch nog komen voor een punctie biopsie. Misschien maar al goed dat ik dit niet wist. Heb ik me tenminste niet zenuwachtig kunnen maken.
Het lange wachten en het meermaals klungelige passeren van een grijze dokter maken me alleen maar zenuwachtiger. Hoor mezelf zeggen tegen mama: ‘hoop niet dat die man mijn radioloog is.’ Eindelijk is het dan zover. Na een korte uitleg door de verpleegster over wat er me te wachten staat, komt natuurlijk diezelfde grijze man binnen. Stelde zichzelf voor als Dr. Naudts. Ons ma gaat lachen hoor! Opnieuw een uitgebreide echo. Daar! De radioloog neemt enkele foto’s van mijn zwart gat, want zo ziet het eruit. Ook de oksel wordt volledig onderzocht. Krijg te horen dat dit nuttig is voor een eventuele operatie. Operatie! Het spookt nu in mijn gedachten. Wat bedoelt hij operatie? Is dit niet wat voorbarig? Wat weet u dat ik niet weet? Maar durf het allemaal niet te vragen.

Stilzwijgend onderga ik de punctie. ‘Gaat het mevrouw?’ Ja hoor alsof ik op het strand lig, zeg ik glimlachend. De waarheid is dat ik stilletjes sterf vanbinnen wanneer ze ook in de oksel en de linker borst een punctie met dunne naald uitvoeren. Krijg ik nu een lolly omdat ik zo braaf ben geweest?  Nee, zal het maar niet uitspreken zeker.  Heb al gemerkt dat mijn droog gevoel voor humor als vreemd beschouwd wordt door het verplegende personeel. Nu is het wachten tot vrijdag voor de uitslag. Gelukkig krijgen we dan toch die MRI uitslag mee. Spaart me een ritje Klina.

D-day! Vrijdag 18 april 2008 … een dag die ik nooit zal vergeten.  Dr. De Roeck draait niet rond de pot en valt met de deur in huis. Ik had het nooit gedacht, zei hij, maar het is kwaadaardig. Ik kan de tranen niet meer tegenhouden. Zo hulpeloos voelde ik me. Beetje onwennig geeft de dokter me een Kleenex. Hij vertelt verder. ‘Volgende week moet de stagering gebeuren. Zijn er uitzaaiingen? Hoe ver gevorderd is de tumor? En daarvoor moet je maandag Dr. Debois zien.’

Huilend wandel ik naar mijn wagen, net als ons mama eraan komt gereden. We vliegen elkaar in de armen. Dit verdien je toch niet, hoor ik haar fluisteren. Neen, dit verdient niemand! Diezelfde namiddag geef ik telefonisch het nieuws aan mijn werkgever en aan mijn goede vriendin Heidi. Hoor haar meehuilen. Verdorie toch! L


Dat weekend heb ik me dan ook op het Internet gestort. Ik moest en zou zoveel mogelijk informatie vinden. En ja hoor op
www.borstkanker.net vond ik een zicht op de toekomst.  De toekomst … klinkt zo onzeker momenteel. Deze site werd al gauw mijn spiekbriefje voor die vele kleine vragen.

18:10 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.