zaterdag, 28 juni 2008

Niemand laat zijn eigen kind alleen (Willy & Willeke Alberti)

Een van die zonnige dagen, zat ik rustig wat te lezen op het terras bij mijn ouders toen onze papa thuiskwam. Zag onmiddellijk aan zijn manier van doen, dat hij wat gedronken had. Helemaal niet zijn gewoonte op een weekdag. Zoals ik mijn vader al heel mijn leven ken, komen bij hem de emoties naar boven wanneer er een pintje teveel geschonken is. Het was niet anders die dag. Hij verpinkte de tranen en gaf me een knuffel. ‘Denk nu niet dat dit je papa allemaal niet raakt hoor. Laat het alleen niet zo gemakkelijk zien. Ik heb maar 1 dochter en zie je doodgraag. Ik kan er alleen niet over praten. Ik zou zo graag je ziekte overnemen. Waarom kom je niet terug thuis wonen? Zou toch gemakkelijker zijn voor jou en ons mama.’ En daar sta je dan. Met je mond vol tanden. Voor het eerst in lange tijd voel ik echte depressieve tranen opkomen. Verdomme toch. Ik wimpel hem af. Ik wil mijn eigen huisje, spulletjes, plan trekken … kortom het is al erg genoeg dat ik kanker heb, laat staan dat ik nu ook nog mijn vrijheid kwijt ben. Hij snapt het allemaal wel, maar voel me alsof ik hem teleurstel. Later die dag herinner ik me ons liedje. En snap dat ouders nu eenmaal hun kinderen kost wat kost willen beschermen.

Niemand laat zijn eigen kind alleen
Je bouwt het liefst een muurtje om haar heen
Je wilt zo graag haar jeugd bewaren
En haar veel verdriet besparen
Niemand laat zijn eigen kind alleen

19:08 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.