zaterdag, 28 juni 2008

The matrix

Maandag 28 april.  Ons pre-operatie babbeltje met Dr. Debois.  Hij bevestigt de vermoedens.  Geen uitzaaiingen!  Goede start dus voor morgen.  Hij overloopt nog eens hoe het allemaal gaat verlopen.  Kleine waarschuwing om de borst na de operatie in het oog te houden.  Moest ze groter worden, dan wil dat zeggen dat er een bloeduitstorting plaatsvindt en dat kan tot een 2de operatie leiden. Uiteraard willen we dat niet, maar slechts 10% kans daarop hoor. Glimlachend zeg ik: ‘Ja want ben niet voor een borstvergroting gekomen hé!’ Ons mama moet haar lach inhouden.  De dokter gooit me maar een schaapachtig verward glimlachje. Ok, bij hem moet ik dus ook geen droge humor gebruiken.

De 2de D-Day. 29 april 2008! De dag van de operatie.  Uiterlijk en innerlijk rustig.  Vreemd.  Lijkt wel alsof ik me als het ware berust in mijn situatie.  Maar is dat zo wel.  Nee, we zitten niet in ontkenning.  We zijn nuchter, sterk en we komen dit allemaal wel te boven. 


Tijd voor de sentinel procedure.  Tijdens een bezoekje aan de radioloog tekent Dr. Debois de tumor af.  Daar moeten die 4 radioactieve spuiten in terecht komen.  2 uur later, mag ik weer onder die scanner.  Dju toch dat stil liggen! 
X marks the spot.  De radioloog duidt aan waar de schildwachtklier (of sentinel) zit.  Jaja die moet ik er straks ook mee uit. Lijkt wel alsof ik in the matrix terecht gekomen ben!



Stilletjes aan tijd voor mijn klina kleedje en de anti-flibit kousen.  Sexy hoor!
J

Om 14u komt het transport (zo noemt het ziekenhuispersoneel met hun grijze jassen die heel de dag met bedden van A naar B rijden) me halen.  Op naar het operatiekwartier.  Al gauw kwam Dr. Debois me halen.  Kan mezelf op de operatietafel hijsen en na een korte voorstelling van alle aanwezigen, is het tijd voor de verdoving.  ‘Slaapwel mevrouw Geens’.

There’s the light! Yes, terug wakker en out of the matrix.  Eerste reflex.   Blik naar beneden.  Oef, alles zit er nog!  En daar is Dr. Debois.  ‘Alles goed?’ ‘Ja hoor.’ En net voor ik mezelf terug voel indommelen, hoor ik hem nog zeggen dat alles oncologisch en esthetisch prima verlopen is.  Gelukkig maar. ‘Mevrouw Geens mag terug naar haar kamer’.  Van dat ritje naar de kamer kan ik me precies niet veel meer herinneren.  De eerstvolgende herinnering is in de kamer.  Hey, heb een andere kamer gekregen! Tok.  Weeral in slaap. 

Mijn bezoek kondigde zich zo rond 18u aan.  Ik vertel zo opgewekt mogelijk tegen mijn ouders en Heidi dat de dokter gezegd heeft dat het allemaal prima gegaan is. ‘Goed hé!’ Ze vinden dan ook dat ik er goed uitzie.  Onze pa versiert wat water bij de verpleegster voor me.  Eindelijk na 19 uur drinken. Zalig.  Ook de eerste kaartjes verschijnen.  Mijn tante schijft:


Een woord van troost
Een warme gloed
Willen wij je sturen
Zodat je weet
We denken aan je
In deze moeilijke uren.


Slik. Het zijn de kleine dingen die je ontroeren.


Later schiet het me pas te binnen dat iedereen me plots met meiske, meisje, meid enzovoort aanspreekt. Alsof iedereen me eraan wil herinneren dat ik nog zo jong ben. Weet het wel hoor, maar dat verandert niets. Ik ben nog steeds diezelfde eigenwijze sterke Sandra. Betuttelen is echt niet nodig.


Vechten tegen de vermoeidheid zat er niet echt in die nacht. Mijn slaappatroon werd volledig gecontroleerd door de baxters Dafalgan die elke 4 uur door de nachtverpleegster werden toegediend.


’s Morgens werd ik me volledig bewust van mijn situatie. Dat verband (lijkt wel een bustier) rond mijn borsten stelt niet veel voor. Meer last met het omhoog trekken dan de pijn zelf. Gelukkig komt de borstverpleegster me daar al snel van verlossen. Het is te zeggen verlossen. Moet het ene voor het andere ruilen. Gelukkig ziet dit stretchverband er degelijker uit. Ook het infuus blijkt niet meer nodig te zijn. In combinatie met mijn eigen slaapkledij, toch terug een beetje meer mens. Alleen die drainage. Sorry, zegt de verpleegster, die moet blijven zitten totdat Dr. Debois zijn toestemming geeft.  Dat zal pas later die avond zijn.


Het blits bezoek van de dokter maakt me niet veel wijzer. ‘Misschien dat later de linker borst gelift moet worden’. Eu excuseer? Niet aan denken Sandra. Ik vertel dit dan ook verontwaardigd aan ons mama en Heidi later die avond. Ik heb natuurlijk ondertussen wel mijn littekens gezien, maar heb volledig geen idee hoe die borst er nu eigenlijk uitziet! 


Die nacht was een ramp. Wist met mezelf geen blijf. Dafalgan deed zijn werk niet. Buurvrouw lag te kermen van de pijn. Slaap kwam maar niet. Zelfs de lieve knuffelgiraf die ik van ons mama had gekregen, gaf maar weinig troost. Uit frustratie heb ik de tranen dan maar de vrije loop gegeven.

 Giraf

Jef de giraf!


Eindelijk ochtend en joepie ik mag naar huis. De drainage werd al snel verwijderd. Ingepakt met mijn nieuwe sport bh verlaat ik samen met ons mama het ziekenhuis goedgeluimd. Borst valt echt wel mee!

 


 

18:21 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.