zaterdag, 28 juni 2008

Blog

Zaterdag 28 juni 2008. Eindelijk zover. Bijgeschreven en tijd dat we onze ervaringen op mijn blog zetten.  Straks gaan we frietjes eten. Hopelijk bevalt me dat, want heb de indruk dat mijn maag iets langer nodig heeft deze keer om te recupereren van de chemo.

eten091

19:51 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

The sequel

Woensdag 25 juni 2008. Daar gaan we weer. Chemo day II. Angstig hoorde ik me tegen de verpleegster zeggen. ‘Katheder zit scheef, dus ik moet volledig platliggen. Goed prikken hé! Oef, nog nooit zo gelukkig geweest bloed te zien. Deze keer verloopt alles allemaal vlotter.

Om 12.15u was de verpleger daar met het vergif. U had een cocktail CEF gevraagd, mevrouw. Bah, mijn boterhammen zijn amper op. Recht naar huis deze keer. Koude schotel staat op het menu. Vooraleer ons mama deze brengt, heeft mijn vieruurtje zich omgevormd tot appelmoes. Tja, het moest er eens van komen hé. De koude schotel was ook al geen lang leven gegund. Lang leve de Primperan!

 
 eten145

Reflectie van chemo kuur n° 2:
§         misselijkheid en braken – ja
§         verminderde eetlust – ja
§         vermoeidheid en zwakte – ja
§         ontsteking van het mondslijmvlies – lichtjes ja
§         verandering in smaak – ja
§         kleurverandering urine – ja
§         huidveranderingen – ja
§         haarverlies – ja

19:50 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Monchhichi

Zaterdag 21 juni 2008. Afspraak om 10u. Plaats Sanké Haircompany te Brasschaat. Daar gaan we dan. Korte pijn. We gaan voor de GI Jane coupe. In een discrete aparte kamer werd ik kort gewiekt. Ik mocht niet met mijn gezicht naar de spiegel zitten. ‘Nu komt het emotionele’, hoor ik de kapster zeggen. Tot ieders verbazing rolt er geen enkele traan. Vertel dan ook dat ik ze de dag ervoor goed heb laten gaan. Met elke knip die de kapster deed, kreeg ik meer en meer een luchtig gevoel. Hé, het doet bijlange zoveel pijn niet meer. En daar was ze dan GI Sanne! Kicking and fighting … 

Nadat mijn nieuwe haar (pruik) bijgeknipt werd, zochten we nog enkele leuke mutsjes en sjaaltjes uit waarmee we de komende maanden volop zullen gaan pronken. Mijn eerste doop volgt al snel wanneer ik mijn nieuwe coupe aan onze papa laat zien. ‘Ziet er goed uit!’ Dit wordt later bevestigd door meerdere mensen. Oef, we zien er niet als een idioot uit.
 

‘Zondags is de traditionele kaartnamiddag bij mijn ouders. Lachend spot ik met mezelf: ‘Ik ben precies een Monchhichi!’

190px-Monchichiverkleind P6220090
                              Zoek de 10 verschillen J

verkleind P6220089verkleind P6230096

Beetje alternatief, niet?               The temporary new me!



19:48 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Bad hair day

Weeral een weekje verder en de schrik voor de haartjes is serieus in mijn hoofd geschoten. ’s Maandags op de “Look good, Feel good” namiddag van de VLK in Klina, vertelden de lotgenoten dat het haarverlies begint met haarpijn rond de 14de dag. Haarpijn? Ja, alsof je haar in de verkeerde richting heeft gelegen of heeft vastgezeten.  Ah, dat doet dus pijn! ’s Avonds vertel ik dat tegen Heidi, Peter en Sofie. Kijk nog maar eens goed, want het zal 1 van de laatste keren zijn met mijn eigen haren.

verkleind P6160080

En ja hoor ’s woensdags is het zover. Vertel dan ook in geuren en kleuren aan Dr. Debois, die ik die namiddag zie voor een controle, dat mijn haren ondertussen pijn doen. Allemaal normaal, toch! Later som ik alle bijwerkingen van de chemo vlot aan Dr. Verhoeven op. ‘Ah zo, ziek geweest. Dat gaan we de volgende keer proberen te vermijden met Temesta.’ Allé lap, voeg maar toe aan het lijstje medicijnen. Al hoewel dat ik hiervoor echt niet alles heb ingenomen. Nooit echt een pillenmadam geweest.

 
ap006

De volgende dagen trachten we zo stijlvol mogelijk de haartjes te beschermen. De lokken vliegen eraf en mijn swiffer mag zijn best doen. Zaterdag gaan ze eraf. Al goed dat ik die afspraak eerder gemaakt had, want die komt nu heel goed van pas. Vrijdag avond laat ik de tranen serieus hun gang gaan. Nu eruit en dan is het gedaan! Geen zelfmedelijden. Het is het einde van de wereld niet. Tegen je verjaardag zijn die haartjes er terug allemaal!

verkleind holding the hairverkleind P6190085verkleind bis P6190086
                 Holding back the hair …             Slechts 1 graai waard …
 

19:37 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Time flies by

Stilletjes aan hernam het leven zich. Het is te zeggen. Het leven van de Sandra na de operatie. Lekker lang slapen. Beetje opruimen in huis. Naar de winkel. Koken, eten en drinken. Niksen, lezen, puzzelen, tv kijken … kortom een lui lekker leventje.  Oh ja en ondertussen toch aan het schrijven geraakt in dit dagboekje. Af en toe een bezoekje. 

klok18
  
 

Reflectie van chemo kuur n° 1:
§         misselijkheid en braken – ja
§         verminderde eetlust – ja
§         vermoeidheid en zwakte – ja
§         ontsteking van het mondslijmvlies – lichtjes ja
§         verandering in smaak – ja
§         kleurverandering urine – ja
§         huidveranderingen – ja 

Dat de rest maar wegblijft! En hoe zit dat met die haartjes. Houden voorlopig nog stand.


Hoogtepunt van week 24: uitstapje naar Breda met uiteraard ons Heidi! Leuke vermoeiende dag geweest. Een body
scrub en nieuwe schoenen gekocht. Af en toe moet een jonge vrouw zich verwennen hé. Later die zaterdag avond op een receptie van een boekenwinkel, zie ik eindelijk het boek dat ik al een tijdje wenste te kopen: “Mijn partner, Mijn kind, Mijn kanker” van Freya van den Bossche. ’s Nachts kan ik er dan ook niet aan weerstaan om te beginnen lezen. Wow, dit is zo frappant. Dat wat zij daar verwoord, is zo herkenbaar. Een aanrader voor alle vrouwen met borstkanker en hun geliefden. Freya beantwoordt mijn vragen vooraleer ik besef dat ik ze heb.


freya

19:21 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Poison (Alice Cooper)

Daar is die gevreesde dag dan.  4 juni 2008, first chemo day! Beetje onrustig die dag naar Klina vertrokken. De verpleegster kwam al snel af met haar kar. Even de katheder aanprikken. Even? Sneller uitgesproken dan gedaan. ‘Vreemd dat er geen bloed uitkomt’, hoor ik de verpleegster zeggen.  ‘Is dat normaal’, vraag ik. ‘Ja hoor, da gebeurt wel eens.’ Maar ik was er toch niet gerust in, zeker niet gezien ik een branderig gevoel ervoer. ‘Is dat normaal dat het zo pikt?’ ‘Neen, laten we er nog eens naar kijken.’ Uiteindelijk na de poging van een 2de verpleegster en uiteindelijk de hoofdverpleger, zit het infuus met de zoutoplossing op zijn plaats. Grrr, die katheder is echt mijn zwart schaap geworden. Weer typisch voor mij natuurlijk dat het scheef genesteld zit. Hopelijk rekenen ze me nu geen 3 naalden aan! 

Ondertussen verveelde ik me zeker niet. Bezoek van sociale assistente, borstverpleegster, studiebegeleidster, oncoloog, psychologe, … kortom heel mijn fanploeg is me komen toejuichen. Om 14u waren die oranje baxters daar. Eerst nog een spuitje cortisone en iets tegen de misselijkheid en dan beginnen we er aan.  


Eerste baxter: Cyclofosfamide. Voornaamste bijwerkingen: verminderde weerstand, bloedarmoede, misselijkheid en braken, verminderde eetlust, irritatie van de blaas en haarverlies.


Even spoelen en dan baxter 2: Epirubicine. Voornaamste bijwerkingen: haarverlies, misselijkheid en braken, verminderde weerstand, bloedarmoede, ontsteking van het mondslijmvlies (pijn en zweertjes in de mond, problemen met slikken), verandering in smaak, kleurverandering urine, huidveranderingen, vermoeidheid en zwakte.
 

Opnieuw spoelen en dan baxter 3: Fluorouracil. Voornaamste bijwerkingen: ontsteking van het mondslijmvlies (pijn en zweertjes in de mond, problemen met slikken), verandering in smaak, diarree, oogirritatie, huidveranderingen, verminderde weerstand, blauwe plekken of bloeden, bloedarmoede, vermoeidheid en zwakte. 

Nog een laatste keer spoelen en het infuus mocht er uit en we mochten dan ook snel het ziekenhuis verlaten.

Aangekomen bij mijn ouders, begonnen de geuren die ons mama haar keuken ietsje later verlieten als snel een invloed op mijn maag uit te oefenen. Verdomme, zo snel kan dat toch niet! Maar het bleek al gauw dat het inderdaad zo snel begon te werken.  De soep ging er nog net in, maar de patatjes smaakten me totaal niet. ‘Ik voel me alsof ik een zware kater heb’, zeg ik met tranende ogen tegen ons mama.  Zij slikt even de tranen weg wanneer ik met een spurt naar het toilet ren. 

Achteraf in mijn eigen zetel werd het strijd tegen de gal om de 10 minuten.  Er zijn leukere dingen in het leven.  Maar positief blijven denken Sandra! Godzijdank voor de zetpil Primperan, want daardoor verloopt mijn nacht toch een beetje in de duistere spelonken van mijn dromen. 


Your cruel device
Your blood, like ice
One look could kill
My pai
n, your thrill
I want to l
ove you but I better not
Touch (dont touch)
I want to hold you but my senses
Tell me to stop
I want to kiss you but I want it too
Much (too much)
I want to taste you but your lips
Are venomous poison
Youre poison running through my
Veins


19:17 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Celebrations

Hoe vreugde en verdriet zo dicht bij elkaar kunnen liggen!

De verjaardagsweek van het jaar! Ons Heidi wordt 28! En dat moet gevierd worden. Rustig etentje met Heidi en haar mama die woensdagavond. Op de Sinksenfoor geven we ons over aan lekkere smoutebollen. En we hebben vrijdag en zaterdag nog om uitgebreid te feesten.

Donderdag namiddag op babybezoek. Vriendin Annik bevallen van haar eerste kleine spruit: Wout. Toch even een kijkje gaan nemen hé. Misschien kan dit later niet meer. ’s Avonds doe ik mijn relaas van de laatste weken tegen vriendin Vicky. ‘Je doet dat fantastisch!’ 

Vrienden Koen en Kelly geven naar jaarlijkse gewoonte een verjaardagsfeestje die vrijdagavond en uiteraard zijn we daar van de partij. Zoals gewoonlijk een prima feestje en de ideale gelegenheid om er nog eens goed van te genieten. De champagne gaat er vlot in, de muziek is goed en de sfeer is best leuk.


Zaterdag’s terrasjes weer. Gezellig etentje in Central Park. Ik hoop dat Heidi desondanks de omstandigheden toch nog wat van haar verjaardagsweek heeft kunnen genieten.

IMG_3077Sanne 30.05.2008
                      Champi Champi Champi … hmm J


19:11 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |