woensdag, 17 september 2008

No adagio

Woensdag 17 september 2008.  Wat de Sandra geschiedenis had moeten ingaan als 1 jaar “P” (huidige werkgever even niet voor de mensheid te koop zetten), gaat nu de onzekere toekomst in als het einde van één van de moeilijkste periodes uit mijn leven.

Adagio.  Wikipedia vermeldt hierover het volgende:
Adagio is een van oorsprong Italiaanse muziekterm die aangeeft dat een muziekstuk in een langzaam, comfortabel tempo gespeeld moet worden. Letterlijk betekent het "gemakkelijk (ad agio)".

Langzaam?  Oh ja, 18 lange en trage weken chemo.  Terwijl de wereld me voorbij raasde, leek het wel of mijn lichaam, mijn leven, mijn zijn in een doofstomme film terecht gekomen waren.

Comfortabel?  Alles behalve!  Overgeven, constant koud en moe, haaruitval, metaalsmaak, neuropathiën … en dat zijn maar enkele van de ongemakken die me tegemoet gekomen zijn.

Gemakkelijk?  Wat denken jullie!?  Maar het besef dat zovele lotgenoten er nog harder voor moeten vechten, doet de vlam aanwakkeren en de wilskracht stijgen.

It was no adagio for me … maar de laatste chemo zit er in!!  Zonder overgeven deze keer en gesterkt door ons mama, Heidi en mijn kamergenoot van de eerste keer.  Ik had het me niet beter kunnen voorstellen (mits de vertraging van het labo dan wel).  Mijn vriend Ixabepilone krijgt nog exact 2 weken van mij om me lastig te vallen en dan wordt het hoog tijd voor de wederopbouw.  De eerste stenen zijn reeds gelegd.  De toekomst ziet er veelbelovend uit!

I close my eyes and I find a way
No need for me to pray
I've walked so far
I've fought so hard
Nothing more to explain
I know all that remains
Is a piano that plays

18:36 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Commentaren

Goeie avond Sanne Adagio maar toch allegro...de toekomst zie je als veelbelovend en dat is toch het belangrijkste...en zo zal het ook zijn.
De laatste chemo is nu zijn werk aan het doen maar ondertussen ben jij al aan het bouwen. Jouw moed is treffend maar ook zo kenmerkend aan jou!
Ik zou het niet beter kunnen zeggen! Dus ik laat het aan jou!
Liefs

Gepost door: Veerle | woensdag, 17 september 2008

Reageren op dit commentaar

:) ... een dikke proficiat ... of moeten we wachten tot als die twee weekjes voorbij zijn? Laat het weten wanneer je de champagne ontkurkt ... dan bestellen we het vuurwerk! Elke stap vieren, want het is een overwinning van jewelste!

Gepost door: flupque | woensdag, 17 september 2008

Reageren op dit commentaar

Hallo Nu langzaam krachten opbouwen,en zoals het speekwoord zegt:
Langzaam aan dan breekt het lijntje niet!
Het allerbeste gewenst!

Gepost door: Ma Elly | woensdag, 17 september 2008

Reageren op dit commentaar

*** Ik wens je veel sterkte en moed..
Lieve groetjes

Gepost door: illness | donderdag, 18 september 2008

Reageren op dit commentaar

stilte...

Gepost door: Veerle | donderdag, 18 september 2008

Reageren op dit commentaar

Akelig hoofdstuk dat nu afgesloten wordt, maar nooit uitgewist.
En ja, opbouwen nu, ik wens je dat dit snel gaat. De afbraak was wel drastisch, maar een jong lichaam herstelt snel en met jouw veerkracht moet dat zeker lukken.

Gepost door: rikkert | donderdag, 18 september 2008

Reageren op dit commentaar

Lieve meid,
Je kan nu aan een nieuw hoofdstuk beginnen...na de afbraak, de opbouw...doe het op je eigen tempo, neem de tijd ervoor, spiegel je niet aan anderen...Elk lichaam is verschillend en recupereert niet hetzelfde...Je moet nog bestraling, niet?
Informeer of je daarna aan één of ander revalidatieprogramma kan meedoen...is echt een aanrader!

Dikke knuffel
Wenneke

Gepost door: wenneke | vrijdag, 19 september 2008

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.