maandag, 29 september 2008

Hit the road

Beste Ixa,

Het is ondertussen vandaag maandag 29 september 2008 geworden. Sinds enkele maanden noem ik je mijn vriend.  Vrij onverwacht was je genoodzaakt mijn leventje binnen te wandelen.  Ik had dan ook niet veel keuze en liet je zonder al te veel te mopperen toe in mijn lichaam en mijn leven. 

Je maakte het me helemaal niet gemakkelijk.  Er waren dan ook dagen dat ik je vervloekt hebt.  Tegelijkertijd waren er dagen dat ik inzag dat je werk hier bij mij van vitaal belang was.  Hé, we hebben zelfs samen gelachen en gehuild.

Vandaag voel ik dat je grip op me aan het lossen is.  Ik kan dit alleen maar toejuichen.  Ondanks je laatste cadeau, in de vorm van een zware verkoudheid, merk ik dat er nieuwe tijden aanbreken.  Jouw contract van bepaalde duur loopt op zijn einde en het is dan ook dringend tijd dat ik je de deur wijs.  Je bent bedankt voor de bewezen diensten, maar je bent niet langer welkom hier.  Dus Ixa … hit the road!

Met vriendelijke groeten
GI Sanne

20:26 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

zondag, 28 september 2008

Land of the living

Zaterdag avond 27 september 2008.   Het was een datum waarnaar ik reeds lange tijd naar had uitgekeken.  De kaartjes voor Milk Inc in het Sportpaleis waren dan ook in een pré diagnose tijdperk aangeschaft.  En toen die diagnose viel, zeiden we “ach we zien wel tegen dan”.

Vanavond was het dan eindelijk zover.  Een super feestje om te vieren dat die akelige periode eindelijk achter me ligt.  De champagne had het feest de avond daarvoor reeds ingezet, maar de voorbije avond was de kers op de taart.

De melkfabriek heeft me niet teleurgesteld.  Daar stond ik dan.  In the land of the living.  Duizenden mensen rondom me heen en allemaal met 1 doel.  Bij de eerste noten van “Tonight” sprongen de vreugdetranen spontaan in mijn ogen.  Wat was ik blij daar te staan.  Tonight, this is where I wanna be.

Hit na hit en meebrullen dat we deden.  And she's dancing like she's never danced before.  De guest appearances van Sylver en Tom Helsen maakten de ervaring alleen maar rijker.

Jammer genoeg komen aan alle mooie liedjes een einde en deze melkliefhebber gaat nu naar haar bedje.  Let's make this moment last.

01:21 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

woensdag, 24 september 2008

Zandmannetje

Iets wat ik de laatste maanden bij vele lotgenoten gelezen en zelf meermaals ondervonden heb, is dat een zalige lange slaap werkelijk een exclusiviteit is.  De voorbije nacht was daarbij geen uitzondering en weeral het toppunt van slapeloosheid.  Ondanks de heerlijke pasgewassen lakens en juiste ingesteldheid slaagde ik er niet in langer dan 1 uur mezelf in dromenland te begeven.

woelen en draaien
ik hoor de wind buiten waaien
emoties en gedachten
hoe lang moet ik nog wachten
zuchten en gapen
waarom kan ik nu niet slapen

Waar is het zandmannetje naartoe?  Heeft hij mijn adres verloren?  Of zit hij bij de buren (nogal luidruchtig tegenwoordig) een trapspelletje te spelen?

16:08 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

dinsdag, 23 september 2008

Schilder de schilder

Maandag 22 september 2008.  Een keerpunt voor deze Wannabe Van Gogh.  Fase 3 van mijn behandeling is eindelijk ingegaan en dit met de simulatie van de bestraling.  Sint Augustinus verwelkomde ons dan ook met open armen. 

De planning ziet er goed uit.  De lijnen en markeringen zijn geschilderd.  De CT-scan is genomen.  De talk staat klaar.  Nu kunnen we uitkijken naar de dagelijkse ritjes Sint Augustinus die starten op 1 oktober.

duivel01En mijn vriend Ixabepilone die is er nog wel bij maar hij weet dat zijn dagen bijna geteld zijn! 


Door al dat geschilder besef ik dat het ondertussen weeral tijd geworden is om jullie de vooruitgang van mijn kunsten te laten zien …

Schilderij 20

00:15 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

zondag, 21 september 2008

Een zondag met Scala

Zoals de laatste jaren mijn zondagen meestal gespendeerd werden, was ik ook vandaag weer op de afspraak bij mijn ouders.  De routine van een heerlijke warme maaltijd gevolgd door de afwas en een spelletje pappen (voor de niet Antwerpenaren: dit is een kaartspel) om dan de dag af te sluiten met lekkere pistolets, lijkt wel de gewoonste zaak van de wereld. 

Ergens in de loop van mijn BK maanden ben ik beginnen te beseffen hoe dankbaar ik eigenlijk ben voor die zondagen.  Samen met onze papa naar het einde van de 7de dag en het nieuws kijken.  Lijkt helemaal niet zo boeiend.  Toch wordt er soms stilzwijgend meer gezegd dan op het eerste zicht zou blijken.  Ook zo vandaag.  De ontroering en emotie die mijn vader vandaag toonde toen hij Scala tijdens de 7de dag hoorde optreden, deed mijn hart verwarmen.

Ondanks het feit dat ik zelf geen noot muziek speel, is muziek ontzettend belangrijk voor me.  Als kind van de jaren 70 en met een vader en oom die beiden nog in een bandje gespeeld hebben, heb ik ondertussen een breed scala aan muziekvoorkeuren verzameld.  Niet zo evident voor de generatie van de jaren 50 om open te staan voor de muziek van “tegenwoordig”.  Maar met muziek krijg je zoveel gezegd.  En deze keer bracht het twee generaties een beetje dichter bij elkaar …

Daarom geen Scala voor deze sleepwalker maar een paar noten uit vervlogen tijden …

22:49 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

vrijdag, 19 september 2008

Even een grapje

Onder het motto de boog moet niet altijd gespannen staan.  Even geen diepe gedachten.  Even geen zorgen.  Alleen het hier en nu … en een lach Tong uitsteken

I feel alive and I will survive!

17:36 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

woensdag, 17 september 2008

No adagio

Woensdag 17 september 2008.  Wat de Sandra geschiedenis had moeten ingaan als 1 jaar “P” (huidige werkgever even niet voor de mensheid te koop zetten), gaat nu de onzekere toekomst in als het einde van één van de moeilijkste periodes uit mijn leven.

Adagio.  Wikipedia vermeldt hierover het volgende:
Adagio is een van oorsprong Italiaanse muziekterm die aangeeft dat een muziekstuk in een langzaam, comfortabel tempo gespeeld moet worden. Letterlijk betekent het "gemakkelijk (ad agio)".

Langzaam?  Oh ja, 18 lange en trage weken chemo.  Terwijl de wereld me voorbij raasde, leek het wel of mijn lichaam, mijn leven, mijn zijn in een doofstomme film terecht gekomen waren.

Comfortabel?  Alles behalve!  Overgeven, constant koud en moe, haaruitval, metaalsmaak, neuropathiën … en dat zijn maar enkele van de ongemakken die me tegemoet gekomen zijn.

Gemakkelijk?  Wat denken jullie!?  Maar het besef dat zovele lotgenoten er nog harder voor moeten vechten, doet de vlam aanwakkeren en de wilskracht stijgen.

It was no adagio for me … maar de laatste chemo zit er in!!  Zonder overgeven deze keer en gesterkt door ons mama, Heidi en mijn kamergenoot van de eerste keer.  Ik had het me niet beter kunnen voorstellen (mits de vertraging van het labo dan wel).  Mijn vriend Ixabepilone krijgt nog exact 2 weken van mij om me lastig te vallen en dan wordt het hoog tijd voor de wederopbouw.  De eerste stenen zijn reeds gelegd.  De toekomst ziet er veelbelovend uit!

I close my eyes and I find a way
No need for me to pray
I've walked so far
I've fought so hard
Nothing more to explain
I know all that remains
Is a piano that plays

18:36 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |