zaterdag, 22 november 2008

A mi manera

Dinsdag avond 18 november 2008.  Maanden had ik ernaar uitgekeken.  Het einde van al mijn behandelingen.  Ik kan het me nog zo goed herinneren.  De eerste schok.  De tranen. De verontwaardiging.  Hoe kon dit me overkomen!?

Vechter dat we zijn, ben ik met volle moed de strijd aangegaan.  Operatie, chemo en bestralingen volgden elkaar vlotjes op.  Er zijn dan wel meer dan 6 maanden gepasseerd, toch voelt het zo niet aan.  Ondanks alles is het leven en ja … nadruk op leven … voorbijgevlogen en gemarkeerd door minder leuke maar ook door fantastische momenten.

De laatste beproeving omarmde ik met een heel klein hartje die dinsdagavond.  Zenuwachtig trotseerden mijn ouders en ik het drukke verkeer op de ring rond Antwerpen.  Niettemin op tijd op de afspraak, verwelkomde de verpleging van Sint Augustinus ons.  Een gedetailleerde uitleg over het verloop van de behandeling en deze jonge dame kon aan haar eenzame nacht beginnen. 

De vroege start op woensdag met een douche en het aanprikken van de port-a-cath was werkelijk “the point of no return”.  De uren daarna zijn in een waas voorbijgevlogen.  Ergens in de loop van die woensdag namiddag heb ik een soep genuttigd, de stomme opmerking gemaakt “zijn we eigenlijk al begonnen?” en een vluchtige blik op die constructie rond en in mijn borst geworpen.  Pas tegen de vooravond terug alive and kicking om toen mijn bezoekers met een lach te verwelkomen.

Dankzij een slaappilletje en het aangename gezelschap van de nachtverpleegster is tevens de nacht zeer snel voorbij gegaan.  Al snel zat ik dus de laatste uurtjes af te tellen.  Ja zelfs de verwijdering van de naalden bleek helemaal niet dat horrorverhaal te worden waar ik op voorhand zoveel bang van had gehad.

Het zit erop! It’s done! Even terugblikken …

12:19 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (16) |  Facebook |

Commentaren

Stil... ...het wordt echt stil in mij bij het zien van je dagboekfilmpje...Respect meid! Echt waar...ik heb zoveel bewondering voor je!
Je hebt hoofdstuk I met succes afgerond...nu op naar 2,3...1OO!
Laat die spannende verhalen maar op ons los...

Je bent een straffe madame!
Wenneke
p.s Toch ook wel ontroerd dat wij de CCC's een plaatsje in je video hebben gekregen.

Gepost door: Wenneke | zaterdag, 22 november 2008

Reageren op dit commentaar

loslaten hey Sandra,

als lotgenote herken ik het vechten.
Voortaan mag je loslaten wat er op je pad gekomen is.
Stukje per stukje, dag per dag.

mooie videoboodschap, knap gedaan.

knuffel,
Katleen

Gepost door: Katleen | zaterdag, 22 november 2008

Reageren op dit commentaar

Mooie, droeve, ontroerende, harde en grappige momenten. Een prachtig filmpje van de voorbije maanden.
Wees er maar zeker van dat ik je verhalen blijf volgen.

Gepost door: Elly | zaterdag, 22 november 2008

Reageren op dit commentaar

amai! krijg tranen in mijn ogen bij je filmpje... zo knap, mooi, ontroerend, eerlijk, authentiek, sterk, helemaal jij... sjiek joh! en wat een eer dat de CCC er ook een plaatsje in kregen...
ben heel blij voor je dat je brachytherapie zo meegevallen is, bij mij was dat een heel ander verhaal (maar ook een andere plaats natuurlijk!)
meid, go for it! begin vandaag nog aan de rest van je leven (maar dat ben je vast al bezig!)
tricky

Gepost door: tricky | zaterdag, 22 november 2008

Reageren op dit commentaar

heel ontroerend zoals je dat zo gefilmd hebt...
De eerste serie zit er in ieder geval al op..Heel veelmoed voor de volgende reeks behandelingen..
fijne zaterdag,
doeii

Gepost door: Anita | zaterdag, 22 november 2008

Reageren op dit commentaar

laatste nachtje, beste nachtje Lieve Sandra,

Ben heel erg ontroerd door jouw filmpje, amai, slik... Als verpleegster op dienst oncologie vind ik het belangrijk mezelf echt te kunnen inleven in de leefwereld van mijn patiënten. Ik tracht altijd mijn hart te volgen en een band op te bouwen in de mate dat de andere partij dat toelaat. Soms kan er wel eens een mooie vriendschap ontstaan, zie je die mensen soms zelfs graag... Ookal verlies je soms mensen of zie je bepaalde mensen nooit meer terug, dat ene moment van verbinding voelen met de ander en een stukje hoop kunnen betekenen door een fijn, open gesprek of tijd maken voor een warme aai en een knipoog...dat is oa waarom ik voor mijn job koos. Jammer genoeg laat werkdruk niet altijd toe dat er voor zulke dingen tijd is en de laatste tijd heb ik het daar wel eens moeilijk mee. Ook eigen moeheid door veel werken en hoge werkeisen zorgen er wel is voor dat ik me afscherm ...Wil ik op deze manier mijn job nog wel doen ...maar als ik dan jouw filmpje zien en daar door geraakt ben, dan weet ik... JA dat is de job die ik wil doen! Ik heb zo genoten van onze babbel, herkenning vinden in een tv programma dat we samen goed vinden...gewoon een goed gevoel. Bedankt...ik weet nu weer dat ik dit echt graag doe oa door de warmte van zulke momenten.
Alle succes op je verdere weg. Doe wat je wil doen, wat je VOELT dat goed is en niet wat je denkt dat goed is, geniet! Ik blijf je blog zeker en vast volgen.
Alle respect dat je jezelf zo hebt open gesteld.

Knuffel,

Sam

Liefs,

Sam

Gepost door: Sam | zaterdag, 22 november 2008

Reageren op dit commentaar

Als lotgenote volg ik al sinds het begin je blog maar heb nog nooit een reactie geplaatst.
Maar met zo'n filmpje kan ik niet anders...chapeau!!
Mooi, ontroerend, sterk, het straalt zoveel levensvreugde uit ondanks de moeilijke periode.
Ga door op je elan! Ik wens je het allerbeste en volg trouw je verhalen.

Lieve groetjes,

Corina

Gepost door: corina | zondag, 23 november 2008

Reageren op dit commentaar

stil.. zo mooi, .... echt waar, zo'n mooi filmpje...had er tranen van in mijn ogen (en ik ken je niet eens!).... heel goed gedaan!.....en dan bedoel ik niet alleen dit filmpje, maar alles,.... de trots waarmee je je ziekte hebt gedragen, de joie de vivre die je nooit bent verloren... RESPECT!!!

Gepost door: me, myself | maandag, 24 november 2008

Reageren op dit commentaar

En ... wat een hoofdstuk! Ik heb echt mijn tranen moeten wegduwen, krop in mijn keel ... Onbeschrijfelijk krachtig filmpje van een ongelofelijk sterke vrouw in een waanzinnige onzinnige nachtmerrie! Binnenkort klinken we op hoodstukken van herstel, hoop en toekomst!

Gepost door: flupque | maandag, 24 november 2008

Reageren op dit commentaar

Net als je andere lezertjes ben ik zeer ontroerd en zit hier wat te suffen voor mijn scherm. Heel veel bewondering heb ik voor je Sanne!
Zeer zeker blijf ik lezen.

Het ga je goed, GI!

Gepost door: rikkert | dinsdag, 25 november 2008

Reageren op dit commentaar

just speechless Speechless...
I wish you, most sincerily, all the best and the most meaningful, fullest life you can imagine. You deserve it.

Filip

Gepost door: Filip | dinsdag, 25 november 2008

Reageren op dit commentaar

Hallo Veel energie wil ik je sturen uit de kempen.

A MI MANERA
PRACHTIG!

Gepost door: Ma Elly | woensdag, 26 november 2008

Reageren op dit commentaar

Hallo GI Sanne
Doordat je een heel lieve reactie achterlaat op mijn blog, ontdek ik nu je blog en je videootje.
Heel indrukwekkend!!! Ik sta nog aan het begin van het proces (operatie en eerste chemo net achter de rug) en krijg steun vanuit alle hoeken, en ook van lotgenoten. Dat doet deugd aan 't hartje.
Veel succes nog en tot binnenkort
Evy
http://evy-meisman.blogspot.com

Gepost door: evy | vrijdag, 28 november 2008

Reageren op dit commentaar

Sandra,

Ook al zijn we geen vrienden van elkaar, toch wil je veel succes wensen bij de volgende hoofdstukken van je verhaal. Zoals iedereen hier al heeft geschreven, ja, het filmpje heeft mij ook gepakt.

groentjes,
Bart

PS: misschien zie je me nog wel eens verschijnen op een PS'ke -> Heb iemand leren kennen die mij daar persé wil mee naartoe nemen.

Gepost door: Bart Vermeiren | vrijdag, 28 november 2008

Reageren op dit commentaar

Hey Sandra,

Een prachtig filmpje, je staat er meid, sterker en mooier dan ooit, je levenslust, je vechtlust, je moed en je kracht en je gevoel voor humor stralen van je af. JE BENT MOOI!!!
Ik wil je ook laten weten dat ik denk aan wat je niet getoond hebt op je filmpje...de moeilijke en pijnlijke momenten, jij hebt ze doorgemaakt en alleen jij weet hoe lastig ze waren, en jij alleen kan ze plaatsen en verwerken. MAAR JIJ KAN HETxxxVEEL SUCCES NOG, JE BENT BEWONDERENSWAARDIG!!! dikke knuffel, Birgit

Gepost door: birgit | vrijdag, 28 november 2008

Reageren op dit commentaar

you did it your way : outstanding !
knap filmpje; ik werd er helemaal stil van !
knuffel,

Gepost door: Annik | woensdag, 03 december 2008

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.