maandag, 15 december 2008

Lightening strikes

Het viel mezelf op dat ik het bloggen de laatste dagen wat verwaarloosd heb.  Meestal denkt men dan aan het cliché “geen nieuws, goed nieuws”.  Over de gehele lijn kan ik dan ook best zeggen dat dit zo is.  Toch voelt het soms niet zo.  Voelen is daarin dan ook de essentie.  Ik voel me anders, anders dan al de rest. 

Hoor voorlopig nog niet bij de werkende mensheid.  De controle arts van de mutualiteit heeft de voorbije week dan ook vlotjes mijn ziekteverlof met 3 extra maanden verlengd.  Hoor (gelukkig maar) ook niet meer echt bij de zieke mensheid.  Het sporten gaat me bijzonder goed af en buiten een klein ongemak van tijd tot tijd, hoor je deze jonge dame echt niet klagen.

Hoor bovendien helemaal niet bij de op vakantie zijnde mensheid.  Moet dan onmiddellijk terug denken aan die dame van de uitkeringen die me vlotjes meldde dat in december al mijn vakantiedagen uitbetaald moeten worden door mijn werkgever en ik bijgevolg daardoor geen uitkering van hen ga ontvangen.  Mijn bemerking dat dit niet echt 100% fair is, werd de grond ingeboord met de opmerking “maar u bent dan toch thuis!”.  Ja … ik ben dan inderdaad thuis!

En dan is er die confrontatie met eenzaamheid en het gevoel het alleen zijn beu te zijn.  Toegegeven, die agenda stond en staat nochtans goed vol.  Toch lijkt het geluk van een ander zo onbereikbaar voor me momenteel … en dan vraag je jezelf af … where do I belong?

Life doesn't promise a bed of roses
Or white knights
Fields of emotions I'm trapped in darkness
Why me
Save me
To win this twisted war inside me
Won't justify the pain
Life doesn't promise a bed of roses

Lightening strikes the pages keep on turning
Help me to be strong
I'm floating in a sea of strange believers
Where do I belong?

01:07 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

Commentaren

Prachtig liedje! Dat kende ik nog niet van Anastacia!
Hou je taai meid!
Liefs,

Gepost door: Bientje | maandag, 15 december 2008

Reageren op dit commentaar

I know the feeling...
...agenda boemesvol...maar toch een gevoel van eenzaamheid...vooral de avonden...pfttt
Is het de tijd van het jaar?!

Liefs
Wenneke

Gepost door: Wenneke | maandag, 15 december 2008

Reageren op dit commentaar

loneliness... net als jij en wenneke herken ik het gevoel van je af en toe temidden van een drukke agenda en behoorlijk veel sociale contacten, toch eenzaam te voelen... en ook dat 'gevoel' van onbestemdheid, van 'waar hoor ik nu bij' herken ik wel... al zet ik nu precies weer een stapje terug, maar ik blijf me toch ook 'anders' voelen hoor!
ik zou zeggen... laat je gewoon eventjes meedrijven, je komt er dan ook wel!
liefs
tricky
ps: er scheelt helaas iets met mijn muziek, kan het niet meer fatsoenljk beluisteren!

Gepost door: tricky | maandag, 15 december 2008

Reageren op dit commentaar

Het is natuurlijk allemaal niet niks wat je de voorbije maanden allemaal hebt meegemaakt. Dat die muizenissen door je hoofdje gaan is niet meer dan normaal.
Geef het allemaal nog wat tijd Sanne, je bent zo jong nog en hebt al zo'n moeilijk parcours afgelegd. Het lukt je heus wel, take your time.

Gepost door: rikkert | maandag, 15 december 2008

Reageren op dit commentaar

Herken het gevoel,... ondertussen behoor ik wel weer officieel tot de zieken, maar heb dat gevoel ook gehad,.... die schemerzone,... niet meer 'ziek' zijn maar toch ook nog niet bij de rest horen,.... Ik denk dat het effect van werken, en deel uitmaken van de werkende bevolking serieus onderschat wordt.... 'werkende' vrienden zeiden altijd, dat ik moest genieten van die maanden tussen ziek zijn en terug beginnen werken,... maar naar mijn gevoel zou ik kanker pas 'echt' achter mij kunnen laten en 'verder gaan met mijn leven' op het moment dat ik terug begin te werken....

Gepost door: me, myself | dinsdag, 16 december 2008

Reageren op dit commentaar

... Ik ben nog niet zover als jij ... maar ik begrijp wel die "goesting" om te gaan werken. Er terug bij te horen ... een invulling te geven aan je dagen ...

Gepost door: flupque | dinsdag, 16 december 2008

Reageren op dit commentaar

Dag Sanne Eventjes geleden maar dat komt door een pc-crash en problemen met internet.
Maar ik heb nu gebruik gemaakt van Mike zijn pc om toch eens een blogronde te doen.
Ja, dit is een gevoel dat je nog wel zal hebben en waar ik zelfs last van heb. Ik las net bij Flupque wat ze al allemaal kan en dan voel ik me toch eventjes zakken. Ik heb geen K gehad, alleen een rugoperatie maar buiten wat kleine boodschappen doen en eten klaar maken en andere kleine dingen in het huishouden kom ik niet. En dan, ja dan is het even moeilijk hé, maar daar komen we ook wel door!
Veel sterkte nog en tot gauw!

Gepost door: Veerle | woensdag, 17 december 2008

Reageren op dit commentaar

Ik ken dat gevoel maar al te goed. Volle agenda, niet echt ziek meer, maar nog ni sterk genoeg om te gaan werken. Waar hoor je dan eigenlijk bij?
En zelfs nu ik ga werken, overvalt het me soms nog! Ben immers nog altijd in behandeling met herceptine.
Vandaag is het precies een jaar geleden dat ik geopereerd ben en geloof me vrij, moeilijke dagen heb ik nog, héél moeilijk soms.
Maar meestal ga ik ervoor, soms voor mezelf, zo gestimuleerd door de mensen om me heen.

Heel véél liefs,
An

Gepost door: An | donderdag, 18 december 2008

Reageren op dit commentaar

Hoi Sanne,

Ook ik herken dat gevoel, heb vanalles te doen maar echt uit gaan werken kan ik nog steeds niet, ook ik voel me vaak eenzaam, vooral nu met dat grijze grauwe weer, maar er komen heus betere tijden voor ons
ik wens je nog een fijne avond toe
groetjes Sabine

Gepost door: Sabine | donderdag, 18 december 2008

Reageren op dit commentaar

beste medemens
toevallig op jouw blog terechtgekomen. ik wens je veel sterkte toe en hoop dat je de moed niet opgeeft.

Gepost door: matthijs johan | donderdag, 18 december 2008

Reageren op dit commentaar

Lees ik daar tussen die regels een klein dipje dat zijn kop opsteekt? Niet toegeven hoor jonge dame, je bent zo goed op weg, volhouden....
Met een heel drukke kerstweek in 't verschiet zie ik niet veel tijd om blogrondjes te maken (en ik doe er al zo weinig....), daarom wil ik jullie nu reeds een hele fijne kerst en een voorspoedig 2009 toewensen.
Groetjes en veel liefs....

Gepost door: anita-angèle | zondag, 21 december 2008

Reageren op dit commentaar

gevoel komt na oerkracht Hey,

Je maakt mee wat we allemaal doormaken als de oerkracht wat stilvalt.
We hebben gevochten om te overleven. Operatie, chemo, bestralingen, ...

Eerst was het enkel je lichaam dat aandacht vroeg en nu komen daar andere dingen bij.
Je hebt alles wat je in je hebt en wie je bent gegeven voor je ziekte.
Nu wil je je hoofd op een schouder leggen ...

warme knuffel,
Katleen

Gepost door: Katleen | zondag, 21 december 2008

Reageren op dit commentaar

Hoi Sanne,

ik kom je fijne feestdagen toewensen
groetjes Sabine

Gepost door: sabine | zondag, 21 december 2008

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.