donderdag, 16 april 2009

Circles

De cirkel is bijna rond.  De laatste dagen voelde en voel ik stilletjes aan 18 april dichterbij kruipen.  Een diagnose waarmee ik nu een jaar leef.  Coping.  Want een volledige aanvaarding … is dat eigenlijk mogelijk?!  Ongewild is mijn hoofdje een eigen leven gaan leiden.  Emotions running wild.  Too much drama.  Even for me. 

Een eerste veldslag die volgens iedereen vlotjes gewonnen is.  En toch.  Waarom hangt er een waas voor mijn ogen?  Lijken de nieuwe bloesems van de bomen en de eerste lentezon allemaal maar vaag …

Geen
woorden kunnen me sussen.  Integendeel zelfs.  Het lijkt wel of ze nog meer het vuur in me aanwakkeren.  Zij die het proberen te blussen.  Het creëert alleen maar een grotere mist van vertwijfeling en irritatie …

Het besef dat deze cirkel me keer op keer bij de keel gaat doen grijpen, maakt me angstig … but I will move on!

Move on
You'd better move on
You're walking in circles
Move on
You'd better move on
You're walking in tiny circles

But now it's too late
There's way too much pressure
We both lost that little faith
so move on

Nothing feels the same since he did
enter this old game you've got to
learn to love yourself
and move on

11:19 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

zucht... Geen woorden van troost dan maar ;)... En hopelijk zonder het vuur weer aaan te wakkeren, toch even dit: ... Ik noem dat het "mamba"-gevoel. Of het bruikbaar is voor de biologie les weet ik niet, ik baseer me op mijn herinneringen aan de biografie van Roald Dahl die ik nu toch ook alweer meer dan 20 jaar geleden las! In mijn fantasie is het een groene enorme slang die zijn slachtoffers langzaam maar zeker in een wurggreep neemt om er elk zuchtje adem uit te persen ... Of hoe overweldigend die coctail van angst/hoop, machteloosheid/verantwoordelijkheid, agressie/aanvaarding, onbegrip/begrip, willen/niet kunnen ..., een coctail die lijkt mee te zijn gedruppeld tijdens de chemo ... maar het langst zijn bijwerkingen laat gelden ... Hopelijk vindt jouw mamba snel een tammere prooi ... want ik weet dat jij wel weerwerk zal bieden ... niet?

Gepost door: flupque | donderdag, 16 april 2009

Reageren op dit commentaar

Hoewel ik de laatste tijd heel weinig op de blogjes kom, wil ik je toch even laten weten dat ik aan je denk.
Tracht het 'goede' van deze dag te zien. Ik had het er ook heel moeilijk mee, maar mijn schoondochtertje heeft me laten inzien dat we 'blij' moeten zijn dat tijdig ontdekt werd wat er gaande was, zodat we de kans kregen te genezen, daarom wordt nu deze dag ook bij ons gevierd als een soort wedergeboorte....
Groetjes en dikke knuffel...

Gepost door: anita-angèle | zaterdag, 18 april 2009

Reageren op dit commentaar

1 jaar Zo snel is het weggegleden,maar niet zonder al die pijn en angst,daar ben ik zeker van,maar er komen beter tijden voor je hoop ik.
Het ga je verder goed!

Gepost door: Ma Elly | zaterdag, 18 april 2009

Reageren op dit commentaar

Tuurlijk...you will move on.
Maar soms zal je ronddraaien in cirkels...
Geef het gewoon tijd. Niet rennen, terwijl je nog maar aan kruipen toe bent...

Je doet het zo goed!

Gepost door: wenneke | zondag, 19 april 2009

Reageren op dit commentaar

Niets mis om even te blijven staan, zo'n veldslag laat sporen na. Je wil vooruit, daarvan heb je hier al ettelijke staaltjes geleverd, zoveel hindernissen die je al getrotseerd hebt. Helaas, blijft de weg nog een tijdje hobbelig, dus heel begrijpelijk dat het nog steeds heel moeilijk is en veel van je vergt.

Echt waar S, je doet het schitterend.

Gepost door: rikkert | maandag, 20 april 2009

Reageren op dit commentaar

de titel van m'n blog is EVEN STILSTAAN en dat doe je verschillende keren, ettelijke keren als je zoiets doormaakt. Maar... move on girl, de momenten dat het gaat... move on en als je het nodig acht stop dan even en blik terug op wat je overwonnen hebt. Liefs

Gepost door: Lucretia | woensdag, 22 april 2009

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.