maandag, 04 mei 2009

Een vriend zien huilen

Het blijft een feit dat vreugde en verdriet soms dicht bij elkaar liggen.  Het leven kabbelt rustig verder en mensen ondergaan de hoogtes en laagtes alsof ze op een rollercoaster van emoties zitten.  En dan kom je tot de vaststelling dat die al zo emotionele steenbok van weleer er alleen maar emotioneler op geworden is.

Iemand zei me onlangs nog: jij kan gevoelens wel mooi verwoorden.  Gevoelens!  Een wirwar aan gedachten … chaos meer dan ervoor … en toch … ergens komen op deze blog de woorden die al die emoties bevatten vlotjes op papier.

Dan mag deze vechter ondertussen al heel wat watertjes doorzwommen hebben en lijkt het alsof ze de wereld weer volop aankan … maar een vriend zien huilen … kan ze niet!

Natuurlijk wordt alom gestreden
en zwijgt voor velen de muziek,
de tederheid is overleden
en de illusies zijn doodziek.
Natuurlijk laat zich alles kopen
voor wie er maar het meeste biedt
en worden bloemen stukgelopen
maar een vriend zien huilen... kan ik niet.

Natuurlijk hebben wij verloren
en wacht de dood ons aan het eind,
met onze schouders ver naar voren
staan wij nog amper overeind.
Natuurlijk zijn we vaak bedrogen
en liggen vogels in het riet
die voor het laatst hebben gevlogen
maar een vriend zien huilen... kan ik niet.

Worden er steden stukgesmeten
door kinderen van vijftig jaar
dan wordt het leed weer gauw vergeten
voor nieuw verdriet of nieuw gevaar.
En die stations vol met verdwaalden,
al te ver heen voor elk verdriet.
Geen enk'le waarheid die het haalde,
maar een vriend zien huilen... kan ik niet.

Natuurlijk, spiegels zijn integer;
geen moed genoeg om jood te zijn,
niet elegant genoeg voor neger,
geen licht, alleen maar valse schijn.
In eigen kilheid zo gevangen
dat men voor liefde zich verschuilt,
zo aan het eind van elk verlangen,
maar dan een vriend te zien... die huilt.

Herman Van Veen

00:28 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

Commentaren

... Het helpt hè ... schrijven ... want inderdaad wat een gekte hè daarboven in dat koppeke en binnen in ons hart giert het ook ... dat schrijven laat ons alles even zijn rust teugvinden ... terug eventjes weten dat we onze weg wel zullen vinden, denk ik.

Dikke knuffel

Gepost door: flupque | maandag, 04 mei 2009

Reageren op dit commentaar

emo ik kom hier heel graag lezen, je schrijft heel mooi en herkenbaar ;-)
en supermooi liedje van den herman... en ook heel herkenbaar!
blijf maar schrijven meid en blijf maar lekker emotioneel... en zo groei je steeds verder, zoals je haartjes, hihi!

Gepost door: tricky | maandag, 04 mei 2009

Reageren op dit commentaar

Voir un ami pleurer Om stil bij te worden,dat heb ik dus ook gedaan.

Gepost door: Ma Elly | maandag, 04 mei 2009

Reageren op dit commentaar

Ik herken het. Lastig soms...
Maar empathie is een kwaliteit op zich!

Gepost door: tania | maandag, 04 mei 2009

Reageren op dit commentaar

En jij kan schrijven...en hoe!
De emoties die elk van ons zo nu en dan overvallen...je beschrijft het zo mooi, zo herkenbaar...Dank je daarvooor meid!

Gepost door: wenneke | dinsdag, 05 mei 2009

Reageren op dit commentaar

Kippenvel...

Gepost door: Rikkert | zaterdag, 09 mei 2009

Reageren op dit commentaar

Mooi, mooi, mooi!
Prachtig uitgevoerd ook.
Inderdaad kippenvel.

Gepost door: lien | zaterdag, 09 mei 2009

Reageren op dit commentaar

Voir un ami pleurer Nog eens komen luisteren,maar weer kippevel!!
Dag

Gepost door: Ma Elly | dinsdag, 19 mei 2009

Reageren op dit commentaar

Dag Sanne Ik ben terug in blogland en de haartjes op mijn hele lichaam komen al recht!
Emoties Sanne, iedereen heeft er wel eens mee af te rekenen en het is niet altijd makkelijk!
Maar wie kan nu een vriend zien wenen?
Lieve groetjes

Gepost door: Veerle | woensdag, 20 mei 2009

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.