woensdag, 27 mei 2009

The time is mine

Tijd!  Soms heeft een mens er tekort van.  Soms dan weer te veel.  Wat is er met de tijd gebeurd de laatste maanden?  Minuten lijken seconden, uren lijken minuten, dagen lijken uren, weken lijken dagen en maanden lijken weken.  Ja, het lijkt dan ook maar een maand geleden dat mijn leventje overhoop werd gehaald. 

Voor je het weet is er ruim een jaar gepasseerd.  Terugblikken is niet meer nodig.  Vooruitkijken lijkt soms gevaarlijk.  Het nu … leven, genieten, liefhebben, lachen, geen zorgen, geen strakke planning en bovenal geen stress!  Dat, lieve mensen, is waarom we hier zijn.

Helaas blijft dat klokje rustig verder tikken en aan alle mooie liedjes komt een einde.  En ik geef het graag toe.  De laatste maanden waren meer dan aangenaam.  Maar vooraleer de werkende mens terug te vervoegen, is de tijd de mijne en nemen we het er nog eens goed van!

20:00 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

maandag, 04 mei 2009

Een vriend zien huilen

Het blijft een feit dat vreugde en verdriet soms dicht bij elkaar liggen.  Het leven kabbelt rustig verder en mensen ondergaan de hoogtes en laagtes alsof ze op een rollercoaster van emoties zitten.  En dan kom je tot de vaststelling dat die al zo emotionele steenbok van weleer er alleen maar emotioneler op geworden is.

Iemand zei me onlangs nog: jij kan gevoelens wel mooi verwoorden.  Gevoelens!  Een wirwar aan gedachten … chaos meer dan ervoor … en toch … ergens komen op deze blog de woorden die al die emoties bevatten vlotjes op papier.

Dan mag deze vechter ondertussen al heel wat watertjes doorzwommen hebben en lijkt het alsof ze de wereld weer volop aankan … maar een vriend zien huilen … kan ze niet!

Natuurlijk wordt alom gestreden
en zwijgt voor velen de muziek,
de tederheid is overleden
en de illusies zijn doodziek.
Natuurlijk laat zich alles kopen
voor wie er maar het meeste biedt
en worden bloemen stukgelopen
maar een vriend zien huilen... kan ik niet.

Natuurlijk hebben wij verloren
en wacht de dood ons aan het eind,
met onze schouders ver naar voren
staan wij nog amper overeind.
Natuurlijk zijn we vaak bedrogen
en liggen vogels in het riet
die voor het laatst hebben gevlogen
maar een vriend zien huilen... kan ik niet.

Worden er steden stukgesmeten
door kinderen van vijftig jaar
dan wordt het leed weer gauw vergeten
voor nieuw verdriet of nieuw gevaar.
En die stations vol met verdwaalden,
al te ver heen voor elk verdriet.
Geen enk'le waarheid die het haalde,
maar een vriend zien huilen... kan ik niet.

Natuurlijk, spiegels zijn integer;
geen moed genoeg om jood te zijn,
niet elegant genoeg voor neger,
geen licht, alleen maar valse schijn.
In eigen kilheid zo gevangen
dat men voor liefde zich verschuilt,
zo aan het eind van elk verlangen,
maar dan een vriend te zien... die huilt.

Herman Van Veen

00:28 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

zaterdag, 02 mei 2009

Black holes and revelations

Het leven is een geschenk.  Een geschenk waarbij mensen op zoek gaan naar erkenning.  Erkenning als goede student, goede ouder, goede vriend, goede partner, goede werknemer, goede werkgever en zo veel meer.  Want geef nu zelf toe, who doesn’t want to be a star?! De voorbije dagen was deze jonge dame slechts op zoek naar erkenning als goede kankerpatiënt.  Klinkt misschien raar hoor ik u zo zeggen.  Maar het blijft een feit dat deze blogger voor de rest van haar hopelijk lange leven een kankerpatiënte blijft. 

Zoals dat met alles is in het leven, ook zo moet een kankerpatiënte bepaalde fases door.  Angst bekruipt een mens eens die eerste grote jaarcontrole daar is.  De waas en mist van weleer trok stilletjes weg, waarop er samen met de radioloog een heldere blik op die langverwachte mammo- en echografie kon geworpen worden.  Geen zwarte gaten deze keer.  Geen bezorgde blikken die elk haartje op jouw lichaam doen rechtstaan.

Oh maar dat voel je toch, hoor ik zo vaak zeggen.  Hey GI Sanne … je doet dat zo goed … en kijk eens hoe fantastisch je er niet uitziet … wauw, dat korte kopje staat je geweldig! … echt waar, je straalt helemaal! … zijn maar even een greep uit de uitspraken die me dagelijks toegeworpen worden.

Inderdaad we zien er dan misschien wel goed uit.  En voelen ons over het algemeen ook goed.  Toch was die ene erkenning, die niets met mijn uiterlijk te maken heeft, het belangrijkste en meest bepalend.  De onthullingen van binnenin.  Geen opsmuk.  Geen glimlach die een mooi beeld creëert.  Gewoon de harde wetenschappelijke waarheid dat dit lijf tot nader order kankervrij is.

En dan mag een mens heel veel dromen en verwachtingen hebben in het leven … nu deze ster terug in mijn leven is, hoop ik dat zij nooit meer uitdooft …

 

15:09 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |