vrijdag, 16 april 2010

Survivor

Het viel het me al eerder te binnen hoe lang ik mijn geliefd blogje genegeerd heb.  Bewust al dan niet onbewust.  Want een blogje in het leven gecreëerd om de verzuchtingen en emoties rond het grote BK verhaal te lossen, heeft maar weinig reden tot overleven zou u zo denken eens de moedigen onder ons terug het gewone leven ten strijd gaan.

Ach lieve lezer, veel had ik dan ook niet te vertellen de voorbijgaande maanden.  Zoals u wel kan vermoeden, het leven blijft een arena met dolken, zwaarden en af en toe een grote baksteen die in jouw richting wordt gegooid.  Bakstenen ontduiken, wegen zoeken en grenzen verleggen.  En wat voor een grenzen zijn weeral verlegd.

Toch ergens in mijn achterhoofd komt er een datum stilletjes aangeslopen.  De cirkel is bijna voor de tweede keer rond.  Doet me toch weer beseffen hoe vreemd en onverwacht het leven meestal verloopt.  

Vaak wordt me tegenwoordig gevraagd hoe ik op dit alles terug kijk en wanneer ik nu genezen verklaard wordt.  Dan denk ik.  Ach laten we het verleden het verleden zijn.  Het heeft me gemaakt wie ik vandaag ben en oh ja de littekens bewijzen het … het is anders, maar daarom niet minder .  En die obsessie van de wereld met dat genezen verklaren.  Hier spreekt een trotse survivor en de rest dat doet er echt even niet toe …

13:15 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |