maandag, 23 april 2012

THE CHEMICAL BROTHERS

Even een voorstelling van de 2 chemische broeders die de laatste 3 weken de oorlog op mijn lichaam en meer specifiek het grote kwaad hebben verklaard. 

 

Broeder nummer 1 Taxol ofwel Paclitaxel, gewonnen uit de naalden van de taxushaag, wordt vaak ingezet bij de behandeling van teruggekeerde borstkanker en dus in mijn geval in een ander orgaan.  Doel van het beestje: de normale celindeling onmogelijk maken.

 

Helaas gaat dit niet zonder de nodige bijwerkingen.  Als je het lijstje opsomt, slik je wel even.

 

·          Verminderde weerstand

·          Blauwe plekken of bloeden

·          Bloedarmoede

·          Misselijkheid en braken

·          Ontsteking van het mondslijmvlies

·          Verandering van smaak

·          Diarree

·          Vermoeidheid en zwakte

·          Haarverlies

·          Pijn in spieren en gewrichten

·          Huiduitslag

·          Tintelingen en gevoelloosheid in handen en voeten

·          Hoofdpijn

·          Allergische reactie

·          Vochtopstapeling

 

Need I say more?

 

Broeder nummer 2 Avastin ofwel Bevacizumab is een geneesmiddel dat in combinatie met chemo broeder 1 om de 2 weken wordt toegediend.  Het is een antilichaam dat simpelweg gezegd het eiwit blokkeert dat op zijn toer ervoor zorgt dat bloedvaten naar en binnen tumoren groeien.  Kortom zonder die bloedvaten (voeding en zuurstof) kunnen de tumoren niet verder groeien.

 

Uiteraard is deze broeder ook niet zonder mogelijke bijwerkingen:

 

·          Perforatie van de darm

·          Bloedingen

·          Verstopping van slagaders

·          Hoge bloeddruk

·          Problemen met wondgenezing

·          Gebrek aan energie

·          Buikpijn

·          Diarree

·          Pijn

·          Flauwvallen

·          Etc etc etc

 

Als ik even de balans van de voorbije 3 weken opmaak, kan ik eerlijk gezegd zeggen dat het al bij al tot hier toe best meevalt.  Vooral de Avastin speelt me parten gezien ik vanaf dag 1 met neusbloedingen zit.  Heel vervelend kwaaltje.

 

Terwijl ik dit schrijf besef ik ook dat mijn laatste haardagen ingetreden zijn.  Stilletjes had ik gehoopt dat door de wekelijkse dosering van broeder 1, mijn haren op 1 of andere manier de kracht zouden vinden om te overleven.  Zo werd me gezegd dat hiervan gevallen bekend zijn.  Helaas is dit geluk niet voor me weggelegd.  Het ochtendtoilet bewijst het.  Nu nog de moed verzamelen om opnieuw echt afscheid te nemen …

 

12:00 Gepost door GI Sanne | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

dinsdag, 17 april 2012

DEFEATED

Lang heeft dit blogje geslapen.  Zo hoorde het ook.  Ik had niets meer te vertellen over het gevreesde K-woord.   Helaas na net geen 4 jaar zonder K te leven, slaat het nootlot toe.   Het nieuws dat alle lotgenoten het meeste vrezen … HERVAL!

Dan hoor je de artsen “waarschijnlijk ongeneeslijk” zeggen en vraag je je af hoe je op deze plek terechtgekomen bent. Braafjes ging ik elke keer  op controle.  Had net mijn gynaecologisch  onderzoek achter de rug in januari.  Alles leek toen prima in orde.  En toch heeft die indringer op amper een paar maanden tijd een ravage aangericht in mijn longen.

Even  gaat het gevoel van verslagenheid door je lichaam.  Het verdriet volgt daarop snel.  Je ziet de film van je leven weer op pauze gezet worden.  Zwarte gedachten van wat als. En waarom.  Klopt dit eigenlijk wel?

Ondertussen hebben de woede en vechtlust de overhand gekregen.   Net zoals 4 jaar geleden gaan we er dan ook volle bak tegenaan.  We hebben geen keuze daarin.  Nog te veel te doen, te realiseren, te beleven, te zien, te voelen, te proeven, te liefhebben … nog te veel te leven!

Every time you try to knock me down,

gonna pick my back up off the ground
The battle never ends

I smile through the tears so the way that I see it
I can't be defeated

 

14:36 Gepost door GI Sanne | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |