zondag, 20 juli 2008

Deze week in Story ...

Vandaag weeral tot de conclusie gekomen dat borstkanker echt wel de ziekte van deze tijd is.  Het bericht dat Loes Van Den Heuvel (FC De Kampioenen) ook door BK geveld is, sloeg in als een bom bij me. Lap, de volgende!  Had net het artikel gelezen, toen in het nieuws jawel hoor een volledige reportage aan zelfonderzoek bij BK werd gewijd.  We kunnen er echt niet aan ontsnappen! 

Overal waar ik me draai of keer hoor ik over het gevreesde K woord. Hoe komt het toch dat ik daar 5 maanden geleden amper stil bij stond.  Leek allemaal zo de ver van mijn bed show.  Was ik echt zo blind?

Stof om nadenken ...

Of misschien ook niet. Komende week gaan we de wereld even K-vrij ontdekken.   5 dagen La Douce France ... here we come!

19:01 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

zaterdag, 19 juli 2008

Ode aan het broodje smos kip

Ondertussen weeral zaterdag.  Blogje bestaat vandaag precies 21 dagen en we hebben reeds meer dan 1000 bezoekers gehad. Na het nuttigen van een heerlijk broodje smos kip, beperken mijn bezigheden zich tot het opzoeken van al de bezienswaardigheden voor volgende week.  Kijk er ontzettend naar uit en de weersvoorspelling ziet er goed uit.  Beter dan vandaag alleszins, want dit deprimerende onweerachtige weer begint toch stilletjes aan op mijn systeem te werken.  Het zet een mens aan het denken.

Besef plotseling hoe ik toch wel wat van mezelf prijsgeef hier. Niettemin heeft de therapeutische werking van de vele reacties de laatste dagen meermaals een glimlach op mijn gezicht getoverd. De vrienden die je gewoon willen steunen.  De lotgenoten die zeggen: I know what you mean and feel!

Metallica verwoordt het dan ook zo mooi.  Altijd geloven in jezelf. Niets anders doet er toe. Nog nooit heb ik me zo opengesteld.   Maar het leven is van ons en je leeft het zoals jij dat wil.   Al deze woorden (blogje) zijn niet voor niets. Ik zoek vertrouwen en dat vind ik in jullie. Elke dag is er weer iets nieuws. En sta open voor nieuwe dingen. Niets anders dan wat ik wil doen.  Dus wil je een broodje smos kip eten … dan doe je dat toch gewoon!

16:54 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

vrijdag, 18 juli 2008

Heavy on my heart (Anastacia)

Woensdag 16 juli 2008. Chemo day III! Routinematig stapten ons mama en ik het ziekenhuis die dag binnen. Paspoort, medicard, SIS-kaart, parkeerkaart … vlotjes werd de administratie verwerkt. Al snel zaten we weer in het reeds oh zo vertrouwde bed.

Weet niet waarom, maar was die dag zenuwachtiger dan de vorige keren. Zag er echt tegenop en merkte al gauw dat mijn lichaam bij de gedachte van chemo reeds een fysische reactie vertoonde. Het onverwachte bezoek van Marina (de mama van Dave – zie I’ll be missing you) verzachte de pijn een beetje en al gauw was het tijd voor de babbel met Dr. Verhoeven.

2de keer op rij waren de witte bloedcellen normaal.  Joepie! Toch sterk hé dat lichaam van mij. Toch ook even vermeld dat we La douce France onveilig gaan maken volgende week. ‘Ik mag toch champagne enzo drinken?’, vraag ik een beetje schaapachtig aan de dokter. Al lachend antwoorde hij dat het niet bewezen is dat het kwaad kan.  Hihi, dat moet je me geen 2 keer zeggen hoor!

Maar dan waren ze daar weer. Die gevreesde baxters. En weeral vroeger dan de andere keren.  Bijgevolg waren we om 13u. terug gezellig thuis.  Tja die gezelligheid heeft niet lang geduurd.  Ondanks het voornemen niet meer te eten, had ik me toch door een soepje laten verleiden.  Moet niet vertellen zeker hoe dat afgelopen is …

Daar is het dan. Dat “Kl***”-gevoel. Lijkbleek, draaiende maag, wankel op de benen en eigenlijk maar zin in 1 ding … slapen! Gaf me er dan ook vrij snel aan over. En ergens in de diepe hersenspinsels kwamen de woorden van Anastacia op mij af:

Try to fly away but it's impossible
And every breath I take gives birth to deeper sighs
And for a moment I am weak
So it's hard for me to speak
Even though we're underneath the same blue sky

If I could paint a picture of this melody
It would be a violin without its strings
And the canvas in my mind
Sings the songs I left behind
Like pretty flowers and a sunset

It's heavy on my heart
I can't make it alone
Heavy on my heart
I can't find my way home
Heavy on my heart
So come and free me
It's so heavy on my heart 
 

 

13:08 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

dinsdag, 15 juli 2008

Papier hier

De bureaucratie van ons landje deed me de voorbije maandag ochtend met lood in de schoenen richting Antwerpen vertrekken.  Ja hoor nadruk op ochtend, want deze nachtbraker is het helemaal niet meer gewoon vroeg haar bed uit te komen. Blaim it on the chemo! Afspraak van de dag: controlebezoek bij de geneesheer van de mutualiteit. Het gevoel dat de vakantie in het land is, werd versterkt door de rust op tram 3 en de vlotheid waarmee ik mijn weg tussen de pendelaars en toeristen vond. Toegegeven het mooie weer was daarbij zeker een opkikker.

Mijn bezoek bleek al gauw een blitsbezoek te zijn.  Net de massa voor, was ik op 30 minuten binnen en buiten. ‘U hebt een borstgezwel?’, zei de dokter op vragende toon. ‘Eu ik heb borstkanker’, hoor ik me vrij sarcastisch antwoorden. Ach die man doet zijn werk ook maar. Toch teleurgesteld in zijn kennis van mijn dossier, ratelde ik de voorgeschiedenis af. ‘Goed, dan gaan we u 6 maanden met rust laten.’ Valt dat weer even mee. Mijn vriendelijk verzoek 2 attestjes voor een toegestaan verblijf in het buitenland af te leveren, werd zonder problemen positief beantwoord. ‘U zal dit de komende dagen per post
ontvangen.’ Prima!   

Voel me sinds april als HollebolleGijs.  Die roept ook dagelijks in de Efteling achter papier. Papieren voor de werkgever, papieren voor de mutualiteit, papieren voor de hospitalisatieverzekering, papieren voor de inkomensverzekering, papieren voor het toilet … kortom altijd maar papier nodig!

Eft_HolleBolleGijs_01
                   Papier hier!


23:50 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

zondag, 13 juli 2008

Shiny happy people (REM)

Ondertussen weeral een weekje verder en volop in week 3 van de chemo cyclus.  Toch wel knap hoe een lichaam zichzelf herstelt en recupureert. Geeft goede moed voor de latere wederopbouw.  Want stilletjes aan sluipt n° 3 van de grote sloopwerken dichterbij.  Maar bovenal gemerkt hoe belangrijk het is om positief ingestelde mensen rondom je te hebben. 

Zat me deze week dan ook te bedenken hoe opmerkelijk verschillend mensen omgaan met jouw ziekte.  Men zegt steeds in moeilijke tijden leert men zijn vrienden kennen. En dan kom je tot de ontdekking. Oude en zelfs nieuwe bekenden werden nieuwe vrienden. Oude vrienden werden verre kennissen. Maar wat zijn vrienden?                                       

Vriend

 

Je hebt iemand nodig
stil en oprecht
die als het erop aan komt
voor je bidt of voor je vecht
pas als je iemand hebt
die met je lacht en met je grient
dan pas kun je zeggen:
'k heb een vriend

(Toon Hermans)


Daar is dan de essentie. Zij die samen met je lachen.  Zij die je aan het lachen brengen. Zij die je niet behandelen als een porseleinen popje dat elke moment kan breken. Blij was ik dan ook de voorbije week. Het leek zo lang geleden dat ik nog eens goed gelachen had. Een dikke knuffel dan ook voor Heidi, Vicky, Geert, Vincent en Koen M.  You are shiny happy people!

22:46 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

donderdag, 10 juli 2008

Superwoman (Alicia Keys)

Het regenachtige koude weer en de potentiële verkoudheid, die op heimelijke wijze mijn neus terroriseert, zorgden er helaas voor dat mijn bestaan zich de laatste dagen het beste binnen de muren van mijn appartementje beperkte. 

Wat doet een mens dan.  Muziek beluisteren. Verdere informatie opzoeken over hoe ik mijn blogje kan pimpen. Lezen op de blogs van lotgenoten. En wat een lectuur! Stil werd ik van al die horrorverhalen. Blij te zien dat sommigen evengoed humor gebruiken om hun situatie draaglijker te maken. Verdrietig om de realiteit dat sommigen er heel wat slechter voor staan dan mezelf. 

Vandaar voor alle lotgenoten (en natuurlijk ook wel een beetje voor alle vrouwen) … een ode: 

Everywhere I'm turning
Nothing seems complete
I stand up and I'm searching
For the better part of me
I hang my head from sorrow
state of humanity
I wear it on my shoulders
Gotta find the strength in me

For all the mothers fighting
For better days to come
And all my women, all my women sitting here trying
To come home before the sun
And all my sisters
Coming together
Say yes I will
Yes I can

When I'm breaking down
And I can't be found
And I start to get weak
Cause no one knows
Me underneath these clothes
But I can fly
We can fly, Oh

Cause I am a Superwoman
Yes I am
Yes she is
Even when I'm a mess
I still put on a vest
With an S on my chest
Oh yes
I'm a Superwoman

1


11:38 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

woensdag, 09 juli 2008

Lady in red

Maandag 7 juli 2008. In tegenstelling tot het stormachtige weer buiten, scheen het zonnetje in mijn hoofd. Officieel uit het witte bloedcellen dal en ready to kick some ass. Het is te zeggen mijn huis riep dat het dringend een opfrissing kon gebruiken. 


Proudly presenting to you: Sannepoester, the story!

 

Starring

Hoofdrol en heldin van het verhaal: Sannepoester
Sidekicks: Ajax and his friends
Slechterik: The hair
Regie en producent: Lady in red 

Tussen 2 buien door toch even snel eerst naar de supermarkt en dan vlogen we er in. Het gevecht tegen de duizenden haren, die zich dan ook op de meest creatieve wijze op de minst toegankelijke plaatsen hadden verscholen, leek wel onhaalbaar. Toch wel vrij snel tot de conclusie gekomen dat een volledig haarloos bestaan nog steeds niet aan de orde was en dat dit verhaal absoluut een sequel zal krijgen.  

Wat zal ik blij zijn als die coupe oma zich snel omtovert tot coupe Kojak … of moet ik zeggen coupe Gorbatsjov want de ontdekking van de rode moedervlek achteraan op mijn hoofd was zeker de verrassing van de week! J 


Toch even genietend van de propere badkamer, was het hoog tijd om mijn pruikje haar eerste badje te geven. Wat een belevenis.  Eerst een lauw shampoo badje.  Even spoelen. Dan een glansconditioner badje. Zacht omwentelen met de handdoek en deppen maar. Tenslotte even uitkammen en besproeien met een glansspray. Ooit een kat onder de douche gezet? Wel het ziet er even zielig uit …

lady in red verkleind bis
Kiekje van de dag


01:15 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |