zaterdag, 28 juni 2008

Poison (Alice Cooper)

Daar is die gevreesde dag dan.  4 juni 2008, first chemo day! Beetje onrustig die dag naar Klina vertrokken. De verpleegster kwam al snel af met haar kar. Even de katheder aanprikken. Even? Sneller uitgesproken dan gedaan. ‘Vreemd dat er geen bloed uitkomt’, hoor ik de verpleegster zeggen.  ‘Is dat normaal’, vraag ik. ‘Ja hoor, da gebeurt wel eens.’ Maar ik was er toch niet gerust in, zeker niet gezien ik een branderig gevoel ervoer. ‘Is dat normaal dat het zo pikt?’ ‘Neen, laten we er nog eens naar kijken.’ Uiteindelijk na de poging van een 2de verpleegster en uiteindelijk de hoofdverpleger, zit het infuus met de zoutoplossing op zijn plaats. Grrr, die katheder is echt mijn zwart schaap geworden. Weer typisch voor mij natuurlijk dat het scheef genesteld zit. Hopelijk rekenen ze me nu geen 3 naalden aan! 

Ondertussen verveelde ik me zeker niet. Bezoek van sociale assistente, borstverpleegster, studiebegeleidster, oncoloog, psychologe, … kortom heel mijn fanploeg is me komen toejuichen. Om 14u waren die oranje baxters daar. Eerst nog een spuitje cortisone en iets tegen de misselijkheid en dan beginnen we er aan.  


Eerste baxter: Cyclofosfamide. Voornaamste bijwerkingen: verminderde weerstand, bloedarmoede, misselijkheid en braken, verminderde eetlust, irritatie van de blaas en haarverlies.


Even spoelen en dan baxter 2: Epirubicine. Voornaamste bijwerkingen: haarverlies, misselijkheid en braken, verminderde weerstand, bloedarmoede, ontsteking van het mondslijmvlies (pijn en zweertjes in de mond, problemen met slikken), verandering in smaak, kleurverandering urine, huidveranderingen, vermoeidheid en zwakte.
 

Opnieuw spoelen en dan baxter 3: Fluorouracil. Voornaamste bijwerkingen: ontsteking van het mondslijmvlies (pijn en zweertjes in de mond, problemen met slikken), verandering in smaak, diarree, oogirritatie, huidveranderingen, verminderde weerstand, blauwe plekken of bloeden, bloedarmoede, vermoeidheid en zwakte. 

Nog een laatste keer spoelen en het infuus mocht er uit en we mochten dan ook snel het ziekenhuis verlaten.

Aangekomen bij mijn ouders, begonnen de geuren die ons mama haar keuken ietsje later verlieten als snel een invloed op mijn maag uit te oefenen. Verdomme, zo snel kan dat toch niet! Maar het bleek al gauw dat het inderdaad zo snel begon te werken.  De soep ging er nog net in, maar de patatjes smaakten me totaal niet. ‘Ik voel me alsof ik een zware kater heb’, zeg ik met tranende ogen tegen ons mama.  Zij slikt even de tranen weg wanneer ik met een spurt naar het toilet ren. 

Achteraf in mijn eigen zetel werd het strijd tegen de gal om de 10 minuten.  Er zijn leukere dingen in het leven.  Maar positief blijven denken Sandra! Godzijdank voor de zetpil Primperan, want daardoor verloopt mijn nacht toch een beetje in de duistere spelonken van mijn dromen. 


Your cruel device
Your blood, like ice
One look could kill
My pai
n, your thrill
I want to l
ove you but I better not
Touch (dont touch)
I want to hold you but my senses
Tell me to stop
I want to kiss you but I want it too
Much (too much)
I want to taste you but your lips
Are venomous poison
Youre poison running through my
Veins


19:17 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Celebrations

Hoe vreugde en verdriet zo dicht bij elkaar kunnen liggen!

De verjaardagsweek van het jaar! Ons Heidi wordt 28! En dat moet gevierd worden. Rustig etentje met Heidi en haar mama die woensdagavond. Op de Sinksenfoor geven we ons over aan lekkere smoutebollen. En we hebben vrijdag en zaterdag nog om uitgebreid te feesten.

Donderdag namiddag op babybezoek. Vriendin Annik bevallen van haar eerste kleine spruit: Wout. Toch even een kijkje gaan nemen hé. Misschien kan dit later niet meer. ’s Avonds doe ik mijn relaas van de laatste weken tegen vriendin Vicky. ‘Je doet dat fantastisch!’ 

Vrienden Koen en Kelly geven naar jaarlijkse gewoonte een verjaardagsfeestje die vrijdagavond en uiteraard zijn we daar van de partij. Zoals gewoonlijk een prima feestje en de ideale gelegenheid om er nog eens goed van te genieten. De champagne gaat er vlot in, de muziek is goed en de sfeer is best leuk.


Zaterdag’s terrasjes weer. Gezellig etentje in Central Park. Ik hoop dat Heidi desondanks de omstandigheden toch nog wat van haar verjaardagsweek heeft kunnen genieten.

IMG_3077Sanne 30.05.2008
                      Champi Champi Champi … hmm J


19:11 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

I’ll Be Missing You (Puff Daddy)

27 mei 2008. Begrafenis van mijn achterneef Dave. Zelfmoord. Samen met ons mama begaf ik me die dag naar het crematorium in Turnhout. Wanneer de tonen van “I’ll be missing you” door de kapel galmden, kon ik maar aan 1 ding denken. Hoe zeg je vaarwel aan iemand die het opgegeven heeft wanneer je zelf het gevecht van je leven ondergaat. En daar stond ik dan, recht voor zijn kist. ‘Daveke, ik hoop dat je nu je rust vind. En als je het niet erg vind, kan je dan even mijn kanker met je meenemen?’ Zijn gedachten die ik kort daarop uitspreek tegenover ons mama.


Later staan we voor het graf van mijn achtertante “ tante Wis” (grootmoeder van Dave). Het lijkt nog geen jaar geleden dat we haar hebben moeten afstaan aan ja hoor borstkanker. Ik laat mijn tranen gaan wanneer ik aan de mama van Dave vertel welke strijd ik aan het leveren ben. Wat is het leven toch vergankelijk! ‘Tante Wis, kan je me eens zeggen hoe laat het is!’ Zo pestte ik haar vroeger. Maar zou het nu toch wel graag weten …

19:09 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Vamos a la playa

Yes, zondag 25 mei, en we gaan een dag stappen in Knokke met Heidi. Heerlijke dag rondlummelen. Winkeltje in, winkeltje uit. Niks moet.  Alles mag. En dat laten we ons goed bevallen. Die dag ben ik tot rust gekomen van de emoties van de voorbije week.

19:08 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Niemand laat zijn eigen kind alleen (Willy & Willeke Alberti)

Een van die zonnige dagen, zat ik rustig wat te lezen op het terras bij mijn ouders toen onze papa thuiskwam. Zag onmiddellijk aan zijn manier van doen, dat hij wat gedronken had. Helemaal niet zijn gewoonte op een weekdag. Zoals ik mijn vader al heel mijn leven ken, komen bij hem de emoties naar boven wanneer er een pintje teveel geschonken is. Het was niet anders die dag. Hij verpinkte de tranen en gaf me een knuffel. ‘Denk nu niet dat dit je papa allemaal niet raakt hoor. Laat het alleen niet zo gemakkelijk zien. Ik heb maar 1 dochter en zie je doodgraag. Ik kan er alleen niet over praten. Ik zou zo graag je ziekte overnemen. Waarom kom je niet terug thuis wonen? Zou toch gemakkelijker zijn voor jou en ons mama.’ En daar sta je dan. Met je mond vol tanden. Voor het eerst in lange tijd voel ik echte depressieve tranen opkomen. Verdomme toch. Ik wimpel hem af. Ik wil mijn eigen huisje, spulletjes, plan trekken … kortom het is al erg genoeg dat ik kanker heb, laat staan dat ik nu ook nog mijn vrijheid kwijt ben. Hij snapt het allemaal wel, maar voel me alsof ik hem teleurstel. Later die dag herinner ik me ons liedje. En snap dat ouders nu eenmaal hun kinderen kost wat kost willen beschermen.

Niemand laat zijn eigen kind alleen
Je bouwt het liefst een muurtje om haar heen
Je wilt zo graag haar jeugd bewaren
En haar veel verdriet besparen
Niemand laat zijn eigen kind alleen

19:08 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Dr. Arafat

Dinsdag 20 mei en tijd voor de port-a-cath operatie. De realiteit van de operatie viel me pas te binnen toen ik opnieuw een sexy Klina kleedje toegeschoven kreeg. Daar gaan we weer. Gelukkig deze keer geen halve dag wachten. Dr. Jutten, is de man met het plan vandaag. Geen zottere dokter volgens mij die daar rondloopt in Klina. Het begint al bij het binnenrijden. Tuut tuut! Hij roept naar een verpleegster: ‘hé, nooit van voorrang van rechts gehoord?’ Oh boy, wat gaat da geven.

Na een korte uitleg over de bedoeling van de operatie, mag ik me op de operatietafel leggen. Helemaal ingepakt met blauwe zelfklevende doeken, hartmeter aan de vinger en lekker ingesmeerd met ontsmettingsmiddel ter hoogte van de linker borst tot aan mijn kin, begint de dokter en zijn assistent aan de operatie. Kan me eerlijk gezegd niet goed herinneren wat ik er eigenlijk van had verwacht, maar wat me het komende uur overkwam zeker niet. Het oh zo duidelijke besef dat ze in je aan het snijden en prutsen zijn, heeft een grote indruk op me achtergelaten.


Stilletjes wou ik mijn ogen sluiten en me voorstellen dat ik op één of ander exotisch strand lag. Maar al gauw werd ik door de dokter tot de orde geroepen. ‘Ogen open houden alsjeblieft. U mag tegen ons praten hoor. En zeg gerust wanneer we je pijn doen’. Tja, wat vertel je dan op zo’n moment hé. Gelukkig hield de dokter de ambiance er wel in. Grote discussie over wie de operatiecamera nu wel of niet stukgemaakt heeft, kan me wel boeien. Hoor de verpleegster zeggen: ‘wat vinden jullie eigenlijk van deze nieuwe blauwe jassen?’ Dokter antwoordt: ‘We zijn precies smurfen!’ ‘Oh maar u bent wel grote smurf hé’, antwoordt de verpleegster. Grijnzend hoor ik de dokter zeggen dat grote smurf wel een rode broek aan heeft. Als dit hun conversaties zijn als de patiënt wakker is, dan denk ik dat ik de gewoonlijke gesprekken in de operatiekamer echt niet wil weten! ‘Kan het zijn dat ik dit plotseling harder voel?’, vraag ik voorzichtig aan de dokter. Piepend over de blauwe doek, zegt hij: ‘Mevrouw u hebt een heel discrete manier van zeggen dat ik u pijn doe’ En of hij me pijn deed!


Af en toe tel ik in gedachten. 1 2 3 4 … Hoelang lig ik hier nu al? Lijkt wel alsof mijn blaas op springen staat. Hoor de dokter zuchten. Plotseling zegt hij: ‘Mevrouw u hebt slechte aders’. ‘Merci hoor!’ Over naar plan B, dan maar recht in de hoofdader. Zag het even niet meer zitten. Krijg heel de uitleg dat ze dit niet onmiddellijk doen aangezien er risico’s aan verbonden zijn. Kans dat de long hierdoor geraakt wordt. Tof! Na lang gepeuter eindelijk succes en de katheder wordt met serieus wringen, duwen en trekken op zijn plaats gezet. Dr. Jutten waarschuwt me:‘U gaat zich nu voelen als een konijn dat gestroopt wordt.’ ‘Eu en hoe moet ik weten hoe een konijn zich dan voelt?’ ‘Dat gaat u nu te weten komen.’ Plotseling lijkt de uitdrukking zuur lachen me niet meer zo vreemd. ‘Dat is er echt over!’. Later excuseert de dokter zich uitgebreid voor de pijn.

chi001


Alle draadjes op hun plaats en opnieuw in mijn ziekenhuisbed, werd ik door Dr. Jutten zelf naar de
recovery gereden. In het voorbijgaan passeren we een dokter met een damborden hoedje. ‘Dat is Dr. Arafat’, lacht hij. Gelukkig maar voor de dokter zijn humor, anders was ik er die dag echt onderdoor gegaan. Wachtend op de radiologie voor de RX thorax werden de emoties me dan ook een beetje te veel.
Alles bleek al vrij snel in orde te zijn en mocht die middag het ziekenhuis verlaten met instructies om de auto te laten staan, alleen te douchen met een waterdichte klever en de week erop het lusje van de draadjes te laten verwijderen door de huisarts.


De komende dagen zou ik dan ook zoals daarvoor spenderen. 
The sun is shining again …

19:07 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Busy busy busy

De komende dagen daarop bleken al gauw heel druk te worden. Etentje met Peter en Sofie (vrienden) op dinsdag avond. Woensdag werd een pruikenjacht dagje.  Al bij al goed gelachen die dag samen met ons mama. Maar blond zijn is precies niet echt voor me weggelegd.

verkleind Afb008verkleind Afb020

Klaar voor de pruikenjacht                      Even een blondje J

Kityu (collega uit Nederland) op bezoek die donderdag namiddag. ‘s Avonds is ons Katrien (nicht) me wat komen vergezellen. Iedereen wil me precies nog even zien voordat de chemo start.

Vrijdag’s dan even in Klina gaan bevestigen dat we inderdaad mee willen doen aan de studie. Zoals ik verwachte stelde Dr. Verhoeven 28 mei voor als eerste chemo dag. Gezien dit de verjaardag van Heidi en Katrien is, zag ik dat dus niet echt zitten. Niet echt een associatie die je je verdere leven wil maken. ‘Mag dat een weekje later zijn’ vroeg ik de dokter voorzichtig. ‘Geen probleem’. ‘4 juni wordt het dus’.

‘s Avonds eindelijk de hereniging met Heidi. Eerst lekker gaan eten en bij kletsen. Aai en wat hadden we niet allemaal te vertellen. J Het was duidelijk lang geleden. Daarna werden we verwacht in de Arenbergschouwburg voor een avondje Wouter Deprez.

ZOEF … de tijd lijkt wel voorbij te vliegen.  Zalig zo lekker druk. ’s Maandags een bezoek aan mijn collega’s. Uitgenodigd voor de lunch! Champagne! Dat slaan we nooit af hé.


 

18:45 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |