zaterdag, 28 juni 2008

Mr. Smith

Zaterdag 10 mei en ik heb een date J. Toch even langs de kapper. Haartjes mogen al wat korter zijn, gezien ze binnenkort toch gaan uitvallen. En we mogen er toch tip top uitzien hé. Later krijg ik regelmatig te horen dat ik er heel goed mee sta.  Onthouden, Sandra. Date valt supergoed mee. Leuke avond in leuk gezelschap. ’s Maandags (pinkstermaandag trouwens) volgt er zelfs een 2de date. Namiddag aan zee. Leek wel alsof we de enigen op dat strand waren. Hadden alleen maar oog voor elkaar. Lang geleden dat ik me nog eens zo ontspannen heb gevoeld. Kissing therapy. 

Zonder al teveel details hier weg te geven. Ja, hoor we zien elkaar regelmatig. Maar ik wil het rustig aan doen. Ten slotte verloopt mijn leven momenteel niet zoals het hoort. Time will tell and patience is a virtue.

18:30 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Oceans Apart (Milk Inc)

Terug thuis. Wat moet een mens nu doen? Hoe ga ik de komende week overbruggen? Ik mag niet autorijden. Ik moet het rustig aan doen. Heidi met vakantie in Amerika. Gelukkig maar voor het mooie weer. Want er zit niks anders op dan me rustig op een bank in de zon te gaan zetten samen met mijn boek.

 Ik schrijf diezelfde dag nog een e-mail naar mijn collega’s:

Onderwerp: Groeten uit Schoten

 

Hallo daar in Kapellen

Na 2,5 dagen ziekenhuis, nu gezellig thuis.  Ik ga straks genieten van mijn eigen bed. J Alles is vlot en goed verlopen.  Ik voel me dan ook goed.  Zo goed als geen pijn en esthetisch gezien ziet het er bemoedigend uit.  Joepie fase 1 is al achter de rug.  Nu nog even rustig genezen.  En woensdag weten we meer naar bestraling en chemo toe.  Duim dus nog even mee met mij.

Al de lieve berichtjes en telefoontjes hebben daarbij natuurlijk geholpen.  Ik wil jullie dan ook al bedanken voor de lieve attenties.

Groetjes

Sandra

Wonderwel vliegen de dagen voorbij en het is al snel woensdag. Woensdag 7 mei 2008. We slaan weer een pagina om. What’s next! Dr. Debois en de borstverpleegster ontvangen me die dag. Daar is het gevreesde woord: chemotherapie. Verdorie! ‘Hebt u nog vragen?’ ‘Eu ja, welke borstkanker heb ik nu?’ ‘U hebt een invasief ductaal carcinoom.’ Bij latere lectuur blijkt dat dit de meest voorkomende vorm van borstkanker is. En ja hoor heeft spijtig genoeg de slechtste prognose van allemaal. Lap!


Bij de oncoloog Dr. Verhoeven krijg ik te horen hoe mijn volgende maanden eruit gaan zien. ‘U hebt een triple negatieve tumor. Niet hormoongevoelig en NEU-receptor negatief. Gelukkig verder geen uitzaaiingen. Zelfs de schildwachtklier is niet aangetast. Helaas toch al een tumor van 2,4 cm.’ ‘Ha, ergens in de loop van het traject 0,2 cm verloren!’ ‘Dit noemt men T2 in een stadium II A. Maar het gezwel is een G3.’ G3? ‘Ja, de tumor is weinig gedifferentieerd. Helaas betekent dat een vrij agressief gezwel. Gezien uw jonge leeftijd en de beperkte mogelijkheden gezien de tripel negatieve factoren, hebben we maar 1 keuze: chemo! De komende maanden krijgt u 6 behandelingen en dit om de 3 weken. Eerste 3 CEF. Laatste 3 Taxotère. Toch een lichtpuntje. Gezien uw situatie willen we u vragen om mee te doen aan een studie.  Hierbij kunt u het nieuwe Ixabepilone in plaats van de Taxotère krijgen. Na de chemo krijgt u ook nog 25 bestralingen en dat is dagelijks.’ En dan begin je te tellen.

(6 x 3) + (25/5) = 23 weken. Amai, ze gaan tevreden zijn op het werk!


Bovendien te horen gekregen dat ik toch nog eens een punctie biopsie van de linkse borst moet laten nemen en dat er een katheder (port-a-cath – daarlangs wordt de chemo gegeven) geplaatst moet worden. Ik hoor het de dokter nog zo zeggen: ‘Kleine ingreep hoor.’


Dan volgt die gevreesde vraag van mezelf: ‘Hoe zit dat nu met kindjes krijgen?’ De dokter windt er geen doekjes om. ‘U hebt 40% kans dat u onvruchtbaar wordt’. Slik, niet dat ik het niet verwacht had, maar het komt toch even hard aan. Verdorie, ik wil zelf die keuze maken!


Geladen met afspraken voor de punctie & katheder operatie, informatie over pruiken, chemo en over de studie vertrek ik die dag in Klina met de vraag of ik tegen volgende week vrijdag kan beslissen of ik eraan mee wil doen. Heb zelfs toestemming moeten geven opdat mijn tumor in Parijs verder onderzocht kon worden. De studie wordt namelijk vanuit Frankrijk geleid.
Great a second opinion. Typisch! Mijn tumor mag reizen en ik niet!
 


Heidi belt me die dag uit Amerika. Ik vertel haar het slechte nieuws. Dju toch, zegt ze, nu is het echt serieus!  ‘Wanneer ben je terug? Ik kan een vriendin gebruiken’


Oceans Apart.
I'm Still Thinking Of You.
Tears In My Heart.
All My Dreams Are Torn In Two.

18:27 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

The matrix

Maandag 28 april.  Ons pre-operatie babbeltje met Dr. Debois.  Hij bevestigt de vermoedens.  Geen uitzaaiingen!  Goede start dus voor morgen.  Hij overloopt nog eens hoe het allemaal gaat verlopen.  Kleine waarschuwing om de borst na de operatie in het oog te houden.  Moest ze groter worden, dan wil dat zeggen dat er een bloeduitstorting plaatsvindt en dat kan tot een 2de operatie leiden. Uiteraard willen we dat niet, maar slechts 10% kans daarop hoor. Glimlachend zeg ik: ‘Ja want ben niet voor een borstvergroting gekomen hé!’ Ons mama moet haar lach inhouden.  De dokter gooit me maar een schaapachtig verward glimlachje. Ok, bij hem moet ik dus ook geen droge humor gebruiken.

De 2de D-Day. 29 april 2008! De dag van de operatie.  Uiterlijk en innerlijk rustig.  Vreemd.  Lijkt wel alsof ik me als het ware berust in mijn situatie.  Maar is dat zo wel.  Nee, we zitten niet in ontkenning.  We zijn nuchter, sterk en we komen dit allemaal wel te boven. 


Tijd voor de sentinel procedure.  Tijdens een bezoekje aan de radioloog tekent Dr. Debois de tumor af.  Daar moeten die 4 radioactieve spuiten in terecht komen.  2 uur later, mag ik weer onder die scanner.  Dju toch dat stil liggen! 
X marks the spot.  De radioloog duidt aan waar de schildwachtklier (of sentinel) zit.  Jaja die moet ik er straks ook mee uit. Lijkt wel alsof ik in the matrix terecht gekomen ben!



Stilletjes aan tijd voor mijn klina kleedje en de anti-flibit kousen.  Sexy hoor!
J

Om 14u komt het transport (zo noemt het ziekenhuispersoneel met hun grijze jassen die heel de dag met bedden van A naar B rijden) me halen.  Op naar het operatiekwartier.  Al gauw kwam Dr. Debois me halen.  Kan mezelf op de operatietafel hijsen en na een korte voorstelling van alle aanwezigen, is het tijd voor de verdoving.  ‘Slaapwel mevrouw Geens’.

There’s the light! Yes, terug wakker en out of the matrix.  Eerste reflex.   Blik naar beneden.  Oef, alles zit er nog!  En daar is Dr. Debois.  ‘Alles goed?’ ‘Ja hoor.’ En net voor ik mezelf terug voel indommelen, hoor ik hem nog zeggen dat alles oncologisch en esthetisch prima verlopen is.  Gelukkig maar. ‘Mevrouw Geens mag terug naar haar kamer’.  Van dat ritje naar de kamer kan ik me precies niet veel meer herinneren.  De eerstvolgende herinnering is in de kamer.  Hey, heb een andere kamer gekregen! Tok.  Weeral in slaap. 

Mijn bezoek kondigde zich zo rond 18u aan.  Ik vertel zo opgewekt mogelijk tegen mijn ouders en Heidi dat de dokter gezegd heeft dat het allemaal prima gegaan is. ‘Goed hé!’ Ze vinden dan ook dat ik er goed uitzie.  Onze pa versiert wat water bij de verpleegster voor me.  Eindelijk na 19 uur drinken. Zalig.  Ook de eerste kaartjes verschijnen.  Mijn tante schijft:


Een woord van troost
Een warme gloed
Willen wij je sturen
Zodat je weet
We denken aan je
In deze moeilijke uren.


Slik. Het zijn de kleine dingen die je ontroeren.


Later schiet het me pas te binnen dat iedereen me plots met meiske, meisje, meid enzovoort aanspreekt. Alsof iedereen me eraan wil herinneren dat ik nog zo jong ben. Weet het wel hoor, maar dat verandert niets. Ik ben nog steeds diezelfde eigenwijze sterke Sandra. Betuttelen is echt niet nodig.


Vechten tegen de vermoeidheid zat er niet echt in die nacht. Mijn slaappatroon werd volledig gecontroleerd door de baxters Dafalgan die elke 4 uur door de nachtverpleegster werden toegediend.


’s Morgens werd ik me volledig bewust van mijn situatie. Dat verband (lijkt wel een bustier) rond mijn borsten stelt niet veel voor. Meer last met het omhoog trekken dan de pijn zelf. Gelukkig komt de borstverpleegster me daar al snel van verlossen. Het is te zeggen verlossen. Moet het ene voor het andere ruilen. Gelukkig ziet dit stretchverband er degelijker uit. Ook het infuus blijkt niet meer nodig te zijn. In combinatie met mijn eigen slaapkledij, toch terug een beetje meer mens. Alleen die drainage. Sorry, zegt de verpleegster, die moet blijven zitten totdat Dr. Debois zijn toestemming geeft.  Dat zal pas later die avond zijn.


Het blits bezoek van de dokter maakt me niet veel wijzer. ‘Misschien dat later de linker borst gelift moet worden’. Eu excuseer? Niet aan denken Sandra. Ik vertel dit dan ook verontwaardigd aan ons mama en Heidi later die avond. Ik heb natuurlijk ondertussen wel mijn littekens gezien, maar heb volledig geen idee hoe die borst er nu eigenlijk uitziet! 


Die nacht was een ramp. Wist met mezelf geen blijf. Dafalgan deed zijn werk niet. Buurvrouw lag te kermen van de pijn. Slaap kwam maar niet. Zelfs de lieve knuffelgiraf die ik van ons mama had gekregen, gaf maar weinig troost. Uit frustratie heb ik de tranen dan maar de vrije loop gegeven.

 Giraf

Jef de giraf!


Eindelijk ochtend en joepie ik mag naar huis. De drainage werd al snel verwijderd. Ingepakt met mijn nieuwe sport bh verlaat ik samen met ons mama het ziekenhuis goedgeluimd. Borst valt echt wel mee!

 


 

18:21 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Dr. Mc Dreamy

Op maandag ochtend krijg ik een telefoontje van de secretaresse van Dr. Debois. ‘Mevrouw Geens, mag ik me allereerst verontschuldigen voor het feit dat de dokter u nog niet heeft kunnen terugbellen. En kunt u om 11.45u langskomen in Klina?’ Prima! Bel onmiddellijk ons mama met het nieuws.

Aan het zenuwachtige wachten in de wachtzaal komt gelukkig een einde als ik mijn naam hoor vallen. De eerste ontmoeting met Dr. Debois. Mijn eerste gedacht is: wat een jonge knappe dokter! Maakt het alleen maar aangenamer natuurlijk. J  Ook hij verontschuldigt zich voor de miscommunicatie en verwarring met de afspraken van de voorbije week.  Het is u vergeven, maar verzorg me goed!

Zonder verpinken krijg ik heel de uitleg.  ‘U hebt dus een kwaadaardig gezwel van ongeveer 2,6 cm.  Een operatie is zo wie zo nodig. Bij jonge mensen schieten we graag met alle wapens die we hebben. Dus bereidt u voor op chemo en bestraling. Volgende week dinsdag wordt u geopereerd (borstsparend dat wel) en als voorbereiding moeten er enkele onderzoeken gebeuren.’ Na een mooie getekende voorstelling van wat er operatief gaat gebeuren, krijg ik te horen dat er een borstverpleegster is die me gedurende het hele traject gaat begeleiden.  Daarbij mag ik straks even op bezoek.

‘We gaan uw dochter goed verzorgen’, hoor ik hem tegen ons mama zeggen. ‘Het is u geraden’ antwoordt ze, ‘want ik heb er maar één!’ Slik. Daar zijn die tranen weer. L

Onhandig neem ik afscheid, met een nieuwe afspraak op zak voor de volgende maandag.  Bijna vertrokken zonder te betalen.  En denk dat ik de dokter vier keer de hand heb gegeven.  De normaal oh so in control jonge dame is haar kluts kwijt.


‘Jonge dokter hé’, zeg ik tegen ons mama.  ‘Ja’ zegt ze, ‘en een knappe man.’  We lachen beide.

 


on009


Later bij de borstverpleegster, die zichzelf voorstelt als Sonja, worden de afspraken voor RX Thorax, echo van de lever en botscan gemaakt.  Ze vraagt me naar mijn achterban.  ‘Hebt u een partner?’  Nee!  Doeme nu voel ik me ook nog slecht omdat het helaas in de liefde nog niet heeft willen lukken tot hier toe.  Uiteraard is ze maar gewoon bezorgd of dat er mensen zijn die me kunnen opvangen.  Ik garandeer haar dat ik bij mijn vrienden en familie veel steun zal kunnen vinden.

Geladen met informatiebrochures en een dvd over de borstkliniek, zei ik Klina vaarwel tot de donderdag erop.

Dringend tijd om alle vrienden op de hoogte te brengen.  Wat kost me dat veel energie.  Lijkt wel of ik elke keer hetzelfde verhaal afratel.  En elke keer is het een gevecht tegen die tranen.  Sandra je bent sterker dan dat.  Iedereen zegt me, als er iemand is die dit aankan, dan ben jij het wel.  Leuk om horen.

Ondanks een avondje uit op de laatste Pré Soirée van het seizoen voor Heidi en mezelf, staan we weeral fris en monter in Klina die donderdag ochtend.  Eerst de RX thorax van de longen.  Even voor de plaat gaan staan en klaar is kees.  Daarna de echo van de lever.  De dokter vertelt me vrij snel dat het er allemaal goed uitziet.  Op naar de botscan.  Na de inspuiting van de radioactieve stof wordt ons gezegd binnen 3 uur terug te komen.  Gaan we maar een terrasje doen hé.  Weeral 15 minuten stil liggen.  Dit is toch echt niet voor me weggelegd.  Voorzichtig pols ik bij de verpleegster.  ‘Kunnen jullie nu al zien of dit in orde is?’  Aarzelend antwoordt ze dat het er goed uitziet, maar de dokter moet het natuurlijk nog officieel bevestigen.  Yes 2 op 3 zijn al ok.  Bemoedigend.

 
 

18:16 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Het zwarte gat

Zo gezegd, zo gedaan. Op maandag 14 april nog een afspraak kunnen versieren om 8u bij de radioloog Dr. De Clerck. Wat was ik zenuwachtig. Allereerst de mammografie bediend door de verpleegster. En oh ja daar staat het duidelijk op. Zo groot dat het lijkt. De radioloog komt binnen en wijst het gezwel nog eens aan. Op geruststellende toon zei hij: ‘het zal wel niets zijn hoor.’ Tijdens de echo houd ik de gelaatsuitdrukking van de radioloog in de gaten, maar kan er niet veel van aflezen. Tot hij me vrij direct zei dat hij het niet kan zien en bezorgd is. Daar voel ik toch die eerste traantjes langs mijn kaken rollen. De radioloog klopt even op mijn schouders ter geruststelling. ‘Even de MRI en de punctie biopsie afwachten, komt allemaal wel goed.

on000

In de auto laat ik de tranen even goed hun gang gaan. Get a grip girl!  Eerst even een afspraak maken bij de huisarts om de eerste resultaten en het verdere verloop te bespreken. Gelukkig om 13.30u mag ik al langskomen. Even naar mama bellen met het nieuws. Ok dan nog even langs het werk.Toch die gedachten gaan verzetten op de weekomzet en aan Daniëlle (collega en HR verantwoordelijke) meedelen dat het er niet goed uitziet. De wijze waarop ik die middag het kantoor ben uitgestormd, zal wel heel vreemd voor mijn collega’s geweest zijn. Later werd het hun natuurlijk duidelijk.

Terug bij de huisarts bespreken we dat ik het beste bij Dr. Debois ga, gezien ik nu wel een gynaecoloog nodig heb.  Blijkbaar is mijn nieuwe gynaecoloog niet beschikbaar gezien hij naar een conferentie over jawel hoor borstkanker moet gaan. Ook weinig succes om de MRI afspraak te maken. De dame aan de lijn in Klina zei dat de cyclus hierop blijkbaar een grote invloed speelt en ze het nu niet kunnen doen. Ik krijg een afspraak voor 6 mei. 6 mei! Nog zo lang!

Vrij teleurgesteld ging ik naar huis met een doktersbriefje voor die week op zak. Laat de emoties wat zakken, dat is de boodschap. Toch even proberen te bellen met Dr. Debois, want ben er niet gerust in. Helaas de man is niet bereikbaar, maar krijg de belofte van de secretaresse dat hij gaat bellen.Tot mijn eigen verbazing stond Dr. De Roeck de dag erop voor mijn neus met de boodschap dat ik op 16 april toch voor de MRI kan gaan. Gelukkig maar. Veel beter dan 6 mei. Zo gepland, zo gedaan.


We waren die woensdag op de afspraak in Klina. De verpleegster legt me uit dat ik een inspuiting krijg terwijl ik onder/in de MRI lig. 15 minuten rustig blijven liggen aangekleed met zo’n sexy Klina kleedje, met je borsten in 2 potten en je neus platgedrukt. En dan nog van het lawaai niet gesproken.  Er zijn leukere bezigheden, maar het is for the greater good! Eens aangekleed krijg ik te horen dat ik vrijdag om 14u mijn platen mag komen halen. Bon, dus wachten tot mijn afspraak van vrijdag bij Dr. De Roeck om iets meer te achterhalen.

 


on003


De dag erop werd ik wakker gebeld. De dame aan de lijn stelt zich voor als iemand van de radiologie bij Klina en vraagt: ‘Mevrouw Geens bent u uw afspraak van 9u niet vergeten?’ ‘Eu welke afspraak?’ Maar goed desondanks de miscommunicatie mag ik toch nog komen voor een punctie biopsie. Misschien maar al goed dat ik dit niet wist. Heb ik me tenminste niet zenuwachtig kunnen maken.
Het lange wachten en het meermaals klungelige passeren van een grijze dokter maken me alleen maar zenuwachtiger. Hoor mezelf zeggen tegen mama: ‘hoop niet dat die man mijn radioloog is.’ Eindelijk is het dan zover. Na een korte uitleg door de verpleegster over wat er me te wachten staat, komt natuurlijk diezelfde grijze man binnen. Stelde zichzelf voor als Dr. Naudts. Ons ma gaat lachen hoor! Opnieuw een uitgebreide echo. Daar! De radioloog neemt enkele foto’s van mijn zwart gat, want zo ziet het eruit. Ook de oksel wordt volledig onderzocht. Krijg te horen dat dit nuttig is voor een eventuele operatie. Operatie! Het spookt nu in mijn gedachten. Wat bedoelt hij operatie? Is dit niet wat voorbarig? Wat weet u dat ik niet weet? Maar durf het allemaal niet te vragen.

Stilzwijgend onderga ik de punctie. ‘Gaat het mevrouw?’ Ja hoor alsof ik op het strand lig, zeg ik glimlachend. De waarheid is dat ik stilletjes sterf vanbinnen wanneer ze ook in de oksel en de linker borst een punctie met dunne naald uitvoeren. Krijg ik nu een lolly omdat ik zo braaf ben geweest?  Nee, zal het maar niet uitspreken zeker.  Heb al gemerkt dat mijn droog gevoel voor humor als vreemd beschouwd wordt door het verplegende personeel. Nu is het wachten tot vrijdag voor de uitslag. Gelukkig krijgen we dan toch die MRI uitslag mee. Spaart me een ritje Klina.

D-day! Vrijdag 18 april 2008 … een dag die ik nooit zal vergeten.  Dr. De Roeck draait niet rond de pot en valt met de deur in huis. Ik had het nooit gedacht, zei hij, maar het is kwaadaardig. Ik kan de tranen niet meer tegenhouden. Zo hulpeloos voelde ik me. Beetje onwennig geeft de dokter me een Kleenex. Hij vertelt verder. ‘Volgende week moet de stagering gebeuren. Zijn er uitzaaiingen? Hoe ver gevorderd is de tumor? En daarvoor moet je maandag Dr. Debois zien.’

Huilend wandel ik naar mijn wagen, net als ons mama eraan komt gereden. We vliegen elkaar in de armen. Dit verdien je toch niet, hoor ik haar fluisteren. Neen, dit verdient niemand! Diezelfde namiddag geef ik telefonisch het nieuws aan mijn werkgever en aan mijn goede vriendin Heidi. Hoor haar meehuilen. Verdorie toch! L


Dat weekend heb ik me dan ook op het Internet gestort. Ik moest en zou zoveel mogelijk informatie vinden. En ja hoor op
www.borstkanker.net vond ik een zicht op de toekomst.  De toekomst … klinkt zo onzeker momenteel. Deze site werd al gauw mijn spiekbriefje voor die vele kleine vragen.

18:10 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Once upon a time

Het is vandaag 7 juni 2008 en ik tracht mijn gedachten te ordenen. Er is zoveel gebeurd de laatste 2 maanden. Sinds woensdag avond niet meer buiten geweest. Even de chemo zijn (of is het haar – nee laten we chemo maar mannelijk noemen :o)) werk laten doen.  Maar goed even teruggaan in de tijd.

Ik denk dat het 30 maart 2008 was toen ik ’s ochtends wakker werd met een vreemd gevoel. Ok ben dan wel wakker geworden op mijn buik, maar dat mijn borst pijn deed dat vond ik toch wel heel vreemd. Maar goed ik zette het uit mijn hoofd en ging op bezoek bij mijn ouders. ’s Avonds thuisgekomen maakte ik me klaar voor een luilekker avondje televisie. Bij het bewegen in de zetel merkte ik opnieuw op dat mijn rechterborst pijn deed. Hoe raar! Bij nadere inspectie voelde ik “iets” zitten. Een knobbel? Een gezwel? Oh nee zeg dat het niet waar is. Tja en wat doet een jonge vrouw dan … natuurlijk naar haar moeder bellen.  Mama stelde me initieel wel gerust aangezien ik mijn maandstonden moest krijgen. ‘Wacht nog even af. Misschien gaat het wel vanzelf weg.’

Ondertussen waren we 7 april en ik had het gevoel dat het gezwel de laatste week andere vormen had aangenomen. Soms leek het wel groter te zijn en soms dan weer kleiner. Hoe vreemd toch allemaal.  Zonder uitstel dringend tijd dat we een afspraak bij de dokter gingen maken. Vrijdag 11 april zag ik dan ook mijn huisarts Dr. De Roeck. Eerste conclusie. ‘Niets om je zorgen over te maken, maar voor alle veiligheid best even langs de radioloog voor een mammografie en echografie gaan.’

 

18:06 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |