woensdag, 26 augustus 2009

Belgium Race For The Cure®

Deze keer geen diepe gedachten, maar een oproep ...

Sportievelingen groepeer jullie en vergezel ons op 27 september in Antwerpen voor de eerste
Belgium Race For The Cure® georganiseerd door Think-Pink!


Race klein

23:56 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

dinsdag, 11 augustus 2009

Tomorrow can’t wait

Ondertussen zijn we 1,5 maand part-time terug aan het werk en buiten dat vervelende hinksprongetje, zomergriep genaamd, gaat het me wel goed af.  De spreekwoordelijke draai terug vinden qua concentratie, organisatie en timing gaat nog wel even duren.  Niettemin verbaast het me soms hoe het net lijkt alsof de voorbije 15 maanden nooit gebeurd zijn en hoe alles precies is zoals ik het achtergelaten heb.  Dat oudere koppel, identiek gekleed, komt nog steeds elke ochtend een kopje koffie drinken op datzelfde indoor terrasje.  Directories, files, mensen … niets lijkt anders en toch.  Ja, het is onze GI Sanne die de wereld net ietsje anders bekijkt en gretig de morgen toelacht.

En morgen staat weeral voor de deur.  De heerlijke gelukzalige roes, waarin ik me de laatste maanden bevind, doet me de uitdagingen van de dag dan ook vlotjes aangaan.  Maar vooraleer de nieuwe morgen met een heerlijke nachtrust te starten, toch even terugkijken en jullie een blik op de avonturen van de voorbije maanden gunnen …

 

23:46 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

zondag, 19 juli 2009

Livin’ my life

Terwijl ik deze woorden schrijf, besef ik dat de toon en inhoud van dit postje helemaal anders gaat zijn dan wat ik me er initieel meer dan een week geleden van had voorgesteld.  Geen euforie, geen gelukzaligheid.

De nachtelijke demonen die hun weg naar me hadden gevonden in mijn dromen kondigden het aan.  De rust is even voorbij.  De energie heeft zich verplaatst.  Daarbij een lichaam dat protesteert.  Neen, overwerkt waren we zeker nog niet.  Helaas wel ontzettend vatbaar voor de onzichtbare microben die zich onder de werkende mensheid begeven.

Daar lig je dan met meer dan 39°C koorts.  Gedachten zoals: “zo slecht voelde ik me zelfs niet tijdens de chemo” gaan door jouw hoofd.  Onzin natuurlijk.  Want desondanks het rotte gevoel waarmee je op dat ogenblik zit, besef je maar al te goed dat die chemo maanden de zwaarste beproeving ooit zijn geweest en daarbij verbleekt dit griepje toch wel even.

Bon, dit had ik me dus niet echt voorgesteld toen ik aan mijn nieuwe start begon, maar we laten ons niet kisten.  Laten onze schouders niet hangen.  Trachten de ziel gemoedsrust te geven.  En gaan gewoon met opgeheven hoofd door …

living my life again
living my life again
swept away by the wind of change
taking time to rearrange


21:40 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

woensdag, 08 juli 2009

How to get ready for a new start in 2 months time - part III

Net als je alles op een rijtje hebt en je hebt perfect doordacht en verwoord hoe je er opnieuw tegenaan wil gaan, dan is het moment daar om alles even te lossen.  Gewoon loslaten!  Erop vertrouwen dat jouw boodschap gehoord, verstaan en verwerkt is.

Meer kan je niet doen.  Terwijl ik de laatste revalidatie uren in Klina erop had zitten, besefte ik dat we conditioneel vandaag echt wel sterker staan dan in het pre K tijdperk.  Ik heb me dan ook de laatste maanden ten volle gegeven.  En ben blij te zeggen dat ik me daardoor dan ook super voel!

Ondertussen alweer een weekje, zij het parttime, aan het werk en dit onder het motto er gewoon voor gaan.  Hallo nieuw bioritme.  Het is te zeggen hopelijk wennen we snel aan de nieuwe uren die deze jonge dame beleeft.  De nachtbraker uren moeten even opgeborgen worden.  De dynamische feestende GI Sanne gaat even een stapje terug zetten opdat de verantwoordelijke cijfermadam weer rustig en vlotjes haar weg kan vinden.

Al snel kom je dan tot de vaststelling dat alles anders en tegelijk dat alles hetzelfde gebleven is.  Vrij verwarrend en toch heel bevrijdend. 

En dan zegt een klein stemmetje … de eerste succesvolle stapjes zijn gezet!

18:03 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

maandag, 29 juni 2009

How to get ready for a new start in 2 months time - part II

Terwijl deze vakantieganger (wel te verstaan niet continu natuurlijk) heerlijk aan het genieten was, werd het stilaan ook tijd om de zaken op een rijtje te krijgen.  First things first.  Niet afwachten. Het heft zelf in handen nemen.  Het valt me vaak op in gesprekken met lotgenoten dat mensen ervan uit gaan dat keuzes niet meer bestaan in het leven na kanker.

Laat me dit dan toch even tegenspreken.  Zorgt een leven na kanker er net niet voor dat wij sterke vrouwen beter weten wat we willen, wensen, hopen, dromen en vooral willen waarmaken.  Neen, kanker maakt ons niet minder.  Integendeel.  We genieten meer.  We worden assertiever.  Begrijp me niet verkeerd.  Dit waren we uiteraard al. Maar niets mis mee duidelijk te formuleren wat je wil en kan.  Duidelijke communicatie naar de buitenwereld lost veel op. 

Karma police.  Gewoon opkomen voor jezelf.  Het pad effenen zodat je met een gerust gevoel de volgende stappen kan zetten.  No big expectations Just believe in yourself …

00:46 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

zaterdag, 13 juni 2009

How to get ready for a new start in 2 months time - part I

Er zijn geen regels of handboeken neergeschreven over hoe je als ex zware zieke, want ja laten we een kat en kat noemen, jouw leven terug op de sporen zet en zelfs verdergaat alsof er nooit iets gebeurd is.  Geen eenvoudige opdracht.  Zeker niet als je zelf altijd heel perfectionistisch en veeleisend in het leven hebt gestaan. 

Onbewust weet je dat er toch ergens iets misgegaan is en dat je desondanks alles dat kost wat kost in de toekomst gaat moeten vermijden.  Diepe inzichten, voornemens, levenslessen … ik zeg het vaak tegen mensen … ja kanker heeft me veel dingen afgenomen, maar vreemd genoeg ook veel zaken gegeven.

Sinds het begin van dit jaar zat ik dan ook constant na te denken hoe ik deze nieuwe start kon voorbereiden.  Mensen bieden je spontaan goede raad aan.  En meestal dan in de zin van de tijd zal alles wel uitwijzen en dat komt allemaal wel goed.  Wil nu echt niet oneerbiedig klinken, maar daar ben ik dus echt niets mee!  Uiteraard dat de tijd wel alles zal uitwijzen en dat het echt wel goed gaat komen!  Spijtig genoeg niet zonder de nodige inspanningen van mezelf en de wereld rondom mij.

Daar wringt het schoentje dan.  Zelf zal ik nooit vergeten wat ik heb meegemaakt.  Helaas doet de wereld rondom mij dat wel.  Bewustheid creëren rond kanker en vooral dan het leven na kanker.  Hoe krijg je mensen zover dat ze je zonder je te betuttelen de nodige tijd en steun geven?!  Hoe krijg je mensen zover dat ze hun verwachtingen over de persoon van weleer in de koelkast zetten?!

Al gauw kwam ik tot de beslissing dat ik de aanloop naar deze nieuwe start in een paar fases wens te doorlopen.  Fase 1 …  het er nog eens goed van nemen!

Bijgevolg onder de noemer het er nog eens goed van nemen, werd het dit prinsesje als snel duidelijk dat ze dringend aan een echte vakantie toe was.  Want zeg nu zelf.  Waar kikkert een mens het beste van op!  Heerlijk relaxen in het zonnetje.  Niets zo zalig.  En dat is precies wat ik de laatste weken volop heb gedaan en nog steeds doe …

18:44 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

vrijdag, 05 juni 2009

Don’t dream it’s over

Het valt me de laatste dagen op dat mijn dromen een eigen leven zijn gaan leiden.  Het voornemen om al die dromen een keertje neer te pennen lijkt wel een huzarenstukje.  Flarden van situaties en gezichten.  Amper een herinnering aan wat er allemaal in dat hoofdje gepasseerd is.  Soms totale verwarring.  Want waarom droomt een mens over spoken uit het verleden en gebeurtenissen die nooit hebben plaatsgevonden?!

Bewust en onbewust.  Wanneer de tonen van Crowded House me tegemoet kwamen gisteren, werd alles me plotseling zo duidelijk.  We dromen nu eenmaal.  We verwerken onze dag, angsten, hoop en zelfs dat wat nog komen moet.  Het eigen lichaam dat onbewust tegen je zegt: hé je weet wat eraan komt … je weet best wat je moet doen … laat het nu allemaal maar gewoon gebeuren … het komt echt wel goed!

Kunnen dromen.  Over de kleine dingen maar ook over de grote zaken in het leven.  Het lijkt zo evident.  Maar besef vandaag des te meer dat mijn REM slaap me de laatste maanden in de steek heeft gelaten.  En als het leven je dan al eens leuke dingen toewerpt … dan kan je toch niet anders dan verder te blijven dromen!

16:03 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |