woensdag, 27 mei 2009

The time is mine

Tijd!  Soms heeft een mens er tekort van.  Soms dan weer te veel.  Wat is er met de tijd gebeurd de laatste maanden?  Minuten lijken seconden, uren lijken minuten, dagen lijken uren, weken lijken dagen en maanden lijken weken.  Ja, het lijkt dan ook maar een maand geleden dat mijn leventje overhoop werd gehaald. 

Voor je het weet is er ruim een jaar gepasseerd.  Terugblikken is niet meer nodig.  Vooruitkijken lijkt soms gevaarlijk.  Het nu … leven, genieten, liefhebben, lachen, geen zorgen, geen strakke planning en bovenal geen stress!  Dat, lieve mensen, is waarom we hier zijn.

Helaas blijft dat klokje rustig verder tikken en aan alle mooie liedjes komt een einde.  En ik geef het graag toe.  De laatste maanden waren meer dan aangenaam.  Maar vooraleer de werkende mens terug te vervoegen, is de tijd de mijne en nemen we het er nog eens goed van!

20:00 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

maandag, 04 mei 2009

Een vriend zien huilen

Het blijft een feit dat vreugde en verdriet soms dicht bij elkaar liggen.  Het leven kabbelt rustig verder en mensen ondergaan de hoogtes en laagtes alsof ze op een rollercoaster van emoties zitten.  En dan kom je tot de vaststelling dat die al zo emotionele steenbok van weleer er alleen maar emotioneler op geworden is.

Iemand zei me onlangs nog: jij kan gevoelens wel mooi verwoorden.  Gevoelens!  Een wirwar aan gedachten … chaos meer dan ervoor … en toch … ergens komen op deze blog de woorden die al die emoties bevatten vlotjes op papier.

Dan mag deze vechter ondertussen al heel wat watertjes doorzwommen hebben en lijkt het alsof ze de wereld weer volop aankan … maar een vriend zien huilen … kan ze niet!

Natuurlijk wordt alom gestreden
en zwijgt voor velen de muziek,
de tederheid is overleden
en de illusies zijn doodziek.
Natuurlijk laat zich alles kopen
voor wie er maar het meeste biedt
en worden bloemen stukgelopen
maar een vriend zien huilen... kan ik niet.

Natuurlijk hebben wij verloren
en wacht de dood ons aan het eind,
met onze schouders ver naar voren
staan wij nog amper overeind.
Natuurlijk zijn we vaak bedrogen
en liggen vogels in het riet
die voor het laatst hebben gevlogen
maar een vriend zien huilen... kan ik niet.

Worden er steden stukgesmeten
door kinderen van vijftig jaar
dan wordt het leed weer gauw vergeten
voor nieuw verdriet of nieuw gevaar.
En die stations vol met verdwaalden,
al te ver heen voor elk verdriet.
Geen enk'le waarheid die het haalde,
maar een vriend zien huilen... kan ik niet.

Natuurlijk, spiegels zijn integer;
geen moed genoeg om jood te zijn,
niet elegant genoeg voor neger,
geen licht, alleen maar valse schijn.
In eigen kilheid zo gevangen
dat men voor liefde zich verschuilt,
zo aan het eind van elk verlangen,
maar dan een vriend te zien... die huilt.

Herman Van Veen

00:28 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

zaterdag, 02 mei 2009

Black holes and revelations

Het leven is een geschenk.  Een geschenk waarbij mensen op zoek gaan naar erkenning.  Erkenning als goede student, goede ouder, goede vriend, goede partner, goede werknemer, goede werkgever en zo veel meer.  Want geef nu zelf toe, who doesn’t want to be a star?! De voorbije dagen was deze jonge dame slechts op zoek naar erkenning als goede kankerpatiënt.  Klinkt misschien raar hoor ik u zo zeggen.  Maar het blijft een feit dat deze blogger voor de rest van haar hopelijk lange leven een kankerpatiënte blijft. 

Zoals dat met alles is in het leven, ook zo moet een kankerpatiënte bepaalde fases door.  Angst bekruipt een mens eens die eerste grote jaarcontrole daar is.  De waas en mist van weleer trok stilletjes weg, waarop er samen met de radioloog een heldere blik op die langverwachte mammo- en echografie kon geworpen worden.  Geen zwarte gaten deze keer.  Geen bezorgde blikken die elk haartje op jouw lichaam doen rechtstaan.

Oh maar dat voel je toch, hoor ik zo vaak zeggen.  Hey GI Sanne … je doet dat zo goed … en kijk eens hoe fantastisch je er niet uitziet … wauw, dat korte kopje staat je geweldig! … echt waar, je straalt helemaal! … zijn maar even een greep uit de uitspraken die me dagelijks toegeworpen worden.

Inderdaad we zien er dan misschien wel goed uit.  En voelen ons over het algemeen ook goed.  Toch was die ene erkenning, die niets met mijn uiterlijk te maken heeft, het belangrijkste en meest bepalend.  De onthullingen van binnenin.  Geen opsmuk.  Geen glimlach die een mooi beeld creëert.  Gewoon de harde wetenschappelijke waarheid dat dit lijf tot nader order kankervrij is.

En dan mag een mens heel veel dromen en verwachtingen hebben in het leven … nu deze ster terug in mijn leven is, hoop ik dat zij nooit meer uitdooft …

 

15:09 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

donderdag, 23 april 2009

Joie de vivre revisited

Gewoon omdat het me vanavond in deze bizarre tijden super blij maakte tijdens 1 van de laatste Pré Soirées van het seizoen …


Sanne 22.04.2009


Joie de vivre, Faut draguer
Joie de vivre, Partager
Joie de vivre, Nous on a ca !
Joie de vivre, On fait voguer !
 







01:22 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

donderdag, 16 april 2009

Circles

De cirkel is bijna rond.  De laatste dagen voelde en voel ik stilletjes aan 18 april dichterbij kruipen.  Een diagnose waarmee ik nu een jaar leef.  Coping.  Want een volledige aanvaarding … is dat eigenlijk mogelijk?!  Ongewild is mijn hoofdje een eigen leven gaan leiden.  Emotions running wild.  Too much drama.  Even for me. 

Een eerste veldslag die volgens iedereen vlotjes gewonnen is.  En toch.  Waarom hangt er een waas voor mijn ogen?  Lijken de nieuwe bloesems van de bomen en de eerste lentezon allemaal maar vaag …

Geen
woorden kunnen me sussen.  Integendeel zelfs.  Het lijkt wel of ze nog meer het vuur in me aanwakkeren.  Zij die het proberen te blussen.  Het creëert alleen maar een grotere mist van vertwijfeling en irritatie …

Het besef dat deze cirkel me keer op keer bij de keel gaat doen grijpen, maakt me angstig … but I will move on!

Move on
You'd better move on
You're walking in circles
Move on
You'd better move on
You're walking in tiny circles

But now it's too late
There's way too much pressure
We both lost that little faith
so move on

Nothing feels the same since he did
enter this old game you've got to
learn to love yourself
and move on

11:19 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

dinsdag, 31 maart 2009

Braveheart

Voorbije zondag 29 maart 2009 was het naar jaarlijkse gewoonte de “jaarvergadering” van mijn werk.  Een terugblik, een vooruitblik, teambuilding, eet- en dansfestijn ontbraken daarbij dan ook niet uiteraard.  Thema van de dag … fight as the Scottish people do!

It was a good and fun day!

Sanne Schot












Oh moedig hart.  En daar sta je dan tussen jouw collega’s.  1 keer, 10 keer, 30 keer … ja uitleggen wie je nu eigenlijk weer bent.  Maar dan toch blij dat je ook helemaal niet vergeten bent.  Een simpel compliment en knipoog naar de professionele vrouw die je was.  Het raakt het hart. Het verzwaart het hart.  We staan er dan wel weer … maar met een heel klein hart kijk ik uit naar de dag dat ik het gevecht van de corporate world terug mag aangaan …  hopelijk verlies ik de moed niet tegen dan …


15:17 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

zondag, 22 maart 2009

De schapenhoeder

Mensen zijn niet gemaakt om alleen te zijn.  Het is een cliché. Toegegeven, ergens is dat wel waar.  Maar wat doe je dan als een zware ziekte je plotseling in een isolement duwt.  Een afzondering … niet alleen omdat de fysieke situatie dit vereist … ook in het hoofd wordt een serieus gevecht gestreden.

En dat gevecht lijkt wel een eeuwige adem gevonden te hebben.  Een tweestrijd tussen een overgave aan het trauma rond de ziekte en de euforie van het leven.  Bij zo’n gevecht heb je sterke mensen nodig.  Mensen die je energie geven.  Mensen die je raken.  Mensen die om je geven.  We zijn nu bijna een jaar verder en verbaas mezelf erover hoeveel nieuwe mensen ik de laatste maanden heb leren kennen. 

Niettemin slaat de eenzaamheid op de meeste bizarre momenten toe.  Als een eenzame herder zit je daar dan op jouw berg.  Je bekijkt al die schaapjes onderaan de berg die je al die tijd verzameld hebt.  Sommige laat je gewoon gaan.  Ze zijn te wispelturig.  Zorgen alleen maar voor problemen.  Sommige wil je niet laten gaan want ze kunnen iets betekenen, maar helaas willen ze zelf verder huppelen.  En af en toe, net als je het niet verwacht, komt er een schaapje langs dat bij je wil blijven en je ziel raakt.  Dan is het tijd om die berg af te dalen en als een goede hoeder voor die schaapjes te zorgen …

12:32 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |