zondag, 22 maart 2009

De schapenhoeder

Mensen zijn niet gemaakt om alleen te zijn.  Het is een cliché. Toegegeven, ergens is dat wel waar.  Maar wat doe je dan als een zware ziekte je plotseling in een isolement duwt.  Een afzondering … niet alleen omdat de fysieke situatie dit vereist … ook in het hoofd wordt een serieus gevecht gestreden.

En dat gevecht lijkt wel een eeuwige adem gevonden te hebben.  Een tweestrijd tussen een overgave aan het trauma rond de ziekte en de euforie van het leven.  Bij zo’n gevecht heb je sterke mensen nodig.  Mensen die je energie geven.  Mensen die je raken.  Mensen die om je geven.  We zijn nu bijna een jaar verder en verbaas mezelf erover hoeveel nieuwe mensen ik de laatste maanden heb leren kennen. 

Niettemin slaat de eenzaamheid op de meeste bizarre momenten toe.  Als een eenzame herder zit je daar dan op jouw berg.  Je bekijkt al die schaapjes onderaan de berg die je al die tijd verzameld hebt.  Sommige laat je gewoon gaan.  Ze zijn te wispelturig.  Zorgen alleen maar voor problemen.  Sommige wil je niet laten gaan want ze kunnen iets betekenen, maar helaas willen ze zelf verder huppelen.  En af en toe, net als je het niet verwacht, komt er een schaapje langs dat bij je wil blijven en je ziel raakt.  Dan is het tijd om die berg af te dalen en als een goede hoeder voor die schaapjes te zorgen …

12:32 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

woensdag, 11 maart 2009

Modern World

We leven in een moderne wereld van technologie, vooruitgang, oppervlakkigheid, meer singles dan ooit, de nieuwe man en ja hoor de vrouw die haar mannetje staat.  Ik heb mezelf nooit beschouwd als een oppervlakkige dame.  Feit blijft dat er heel veel aspecten aan deze moderne wereld zijn die deze jonge dame pruimt.

Als zelfstandige, mondige, trotse en intelligente dame begin je dan zo af en toe wel eens na te denken over de essentie van het leven.  Inderdaad, moeder waarom leven wij?  Leven wij om iets te betekenen?  Wat betekent dat betekenen dan?  De ene vraag leidt naar de andere.  De andere opent een keten van nieuwe dilemma’s en verzuchtingen.

Ik hoor het mensen zo vaak zeggen.  We leven in andere tijden.  Vroeger!  Ja vroeger.  Maar daar zijn wij kinderen van de 20ste en  21ste eeuw uiteraard niets mee.  Vroeger werden mensen verliefd, trouwden, kregen kinderen en bleven 50 jaar samen.  Tegenwoordig mag je al blij zijn dat je überhaupt nog eens verliefd wordt.  Dan valt het me toch weer elke keer op dat de moderne man en vrouw er niet meer voor durven gaan. 

Wat is er zo anders aan deze moderne wereld?  Waarom kunnen mensen zich niet meer onvoorwaardelijk aan elkaar geven?  Hebben we niet allemaal liefde en genegenheid nodig? Eigenlijk kan het allemaal zo simpel zijn …

Hail hail modern World!

13:28 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

donderdag, 05 maart 2009

Lots of anatomy

Het was lang geleden dat ik op consultatie bij Dr. McDreamy moest gaan.  Vandaag was het dan zover.  Mijn eerste gynaecologisch onderzoek sinds al de miserie van weleer.  Verbazing al om bij de dokter dat deze jonge dame reeds 3 maanden vrij consequent en vrij pijnloos Tante Rosa op bezoek krijgt. Lachen


Ja hoor … er is leven … er is leven … er is leven na de … euh ja … dood … want slechts een paar maanden geleden leek het allemaal maar doods.  De eierstokken hadden er geen zin meer in.  Opvliegers die verrieden dat een soort van menopauze zich had aangekondigd.  En dan maar niet te spreken over al de bijkomende zorgen die automatisch in het hoofd schieten. 

Maar het onderzoek en de echo bewezen het.  Deze blogger mag tevreden zijn met een paar gezonde eierstokken die hun werk naar behoren doen en alles ziet er prima uit!  Toch nog even een eervolle vermelding voor die borsten.  Want tenslotte ging het daar wel allemaal initieel om.  Looking good and feeling good! Knipogen


Veel om vrolijk over te zijn! 
But it’s only getting better … cause tonight it is McDreamy and McSteamy night! Tong uitsteken


17:03 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

zondag, 01 maart 2009

Rider on the storm

De stilte had het aangekondigd.  Een mens voelt soms perfect aan dat er mindere momenten in het vooruitzicht liggen.  Dit was niet anders voor mij. 

Als een echte rider on the storm, zat ik vast in een wervelwind van donkere gedachten en gevoelens, frustraties over het slechte weer, de vermoeidheid en de blijvende verkoudheid.  Een tornado die de euforie van de schitterende start van januari in 1 keer wegvaagde.  Een windhoos die de herwonnen zelfzekerheid, kracht en moed wegblies.

Nu de maand maart daar eindelijk is, lijkt het wel dat ik eindelijk terug kan ademen.  Letterlijk dan, maar ook oh zo figuurlijk.  De beslissing om de herintrede bij de werkende mensheid nog even uit te stellen, heeft een rust over me gebracht.  Een rust die ik bijna verloren was in de storm. 

Ik hoor het vaak zo zeggen.  Nu begint het allemaal pas.  Nooit eerder had ik kunnen denken, dat het emotionele verwerkingsproces 10 keer zwaarder ging zijn dan het lichamelijke.  De GI Sanne van weleer bestaat niet meer.  Maar het aankloppen van de lente, het vooruitzicht van rust en leuke momenten doen me geloven en hopen dat die nieuwe GI Sanne er meer dan eens terug gaat staan.  Het duurt alleen een beetje langer  

22:48 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

dinsdag, 24 februari 2009

20.000

Ondanks de stilte van de laatste dagen, bleef die bezoekersteller stijgen.  Ja hoor, 20.000 bezoekers sinds juni 2008!  Ik blijf het fantastisch vinden hoe mijn avonturen door zovele onder jullie worden gevolgd en gelezen.  Het is dan ook heel moeilijk onder woorden te brengen wat dit blogje en de reacties erop voor mij hebben betekend en nog steeds betekenen.  De kracht die het me geeft.  Een middel om gedachten los te laten.  Maar bovenal een verwezenlijking die me zegt hé jij telt nog mee en het maakt werkelijk een verschil …

20000

17:23 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

donderdag, 19 februari 2009

Silence

Stilte voor de storm …

Give me release
witness me
I am outside
give me peace

Heaven holds a sense of wonder
and I wanted to believe
that I'd get caught up
when the rage in me subsides

In this white wave
I am sinking
in this silence
in this white wave
in this silence
I believe

Passion chokes the flower
'til she cries no more
possessing all the beauty
hungry still for more

12:09 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

donderdag, 05 februari 2009

Wat is dat toch met die vermoeidheid!

Stilletjes aan probeerde deze levensgenieter de voorbije maand haar bioritme terug in de “normale” wereld te trekken.  Helaas tevergeefs alle inspanningen, deze jonge dame slaagt er maar niet in op een verantwoord uur te gaan slapen en bijgevolg dan ook op een vroeg uur op te staan.  Minstens 9 uren moet Doornroosje in haar bedje gelegen hebben, of ze verandert in een pompoen … tja of was dat nu weeral een ander sprookje?

Helemaal geen sprookje of prinsessenbestaan dit leventje.  De gedachte in maart de taken van de werkende mens (zij het dan parttime) terug te moeten hervatten, doet zo af en toe een rilling over mijn rug gaan.  Aan de ene kant kijk ik ernaar uit.  Terug bij de werkende mens.  Want geef toe, dat Assepoester bestaan is toch ook niet echt voor me weggelegd.  Aan de andere kant geeft het thuis zijn me tijd.  Tijd waarvan ik nooit gedacht had dat het zo snel zou gaan.  Geloof me, er is altijd wel een afleiding.  En heb je eens een mindere dag, tja dan heb je gewoon een mindere dag … niets moet, alles mag volgens jouw tempo.

Als je dan te horen krijgt dat die vreemde vermoeidheid, want ja laat het ons zo noemen, je nog gemakkelijk 2 tot 3 jaar kan bestoken.  Dan moet deze Mulan wel haar Samurai zwaard opnemen en beetje bij beetje proberen er kleine stukken vanaf te hakken zodat ik terug als Sneeuwwitje dartel door het bos van het leven kan rondhuppelen …

11:39 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |