donderdag, 08 januari 2009

Een nieuw begin

Traantjes vloeiden toen de laatste seconden van 2008 wegtikten en die van 2009 stilletjes hun intrede maakten.  Een zucht verliet zachtjes mijn lippen.  Niet dat iemand het echt heeft opgemerkt, maar voelde dat een nieuw gevoel zich meester van me had gemaakt.  Daar stond ik dan midden in het feestgedreun … kussende mensen … confetti die dwarrelend de grond een kusje kwam geven.  Even weg van de wereld.  Alsof het voorbije jaar zich nog even wou gelden, kwamen in een flits al mijn avonturen even langs.

Dit is nu meer dan een week geleden.  Ondertussen zijn we een jaartje ouder geworden.  Letterlijk dan, want vorige week vrijdag mocht ik er een kaarsje bijzetten.  Ooit ga ik zeggen … ik had het moeilijkste jaar toen ik 33 was en heb meest genoten toen ik 34 werd!  Het is misschien een cliché bij het nieuwe jaar, maar vandaag voel ik dat al die goede voornemens eens zo sterk de overhand nemen.  

Ondanks de voorbije festiviteiten en leuke cadeaus, is het plezier nog lang niet voorbij.  Zaterdag is het zover!  We feesten in stijl ons nieuwe leven tegemoet.  Samen met familie, vrienden en collega’s op naar een nieuw begin …

Alvast een opwarmerke …

 

19:44 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

woensdag, 31 december 2008

Een laatste keer terugblikken …

2008, ik zeg je vaarwel.  Ik had zoveel goede en mooie verwachtingen van jou.  Ik dacht aan de start … dit wordt het jaar waarin mijn carrière nieuwe hoogtes kan bereiken en waarin ik eindelijk die liefde van mijn leven eens zou kunnen tegen komen.  Niets was minder waar.  Mijn lichaam besliste daar anders over.  Geen verwezenlijkingen qua werk … geen droomman …

Je bracht me samen met deze verschrikkelijke ervaring wel nieuwe inzichten over mezelf.  Ben mezelf dan ook wel 100 keer tegengekomen tijdens lange eenzame nachten in het ziekenhuis en lange vermoeiende chemo dagen.  Ik, die vroeger dacht “ach GI Sanneke zaag toch niet zo over de kleine dingen”, besef maar al te goed dat ik ondanks die kleine dingen bovenal optimistisch in het leven stond en nog steeds sta!

Je bracht me ook in contact met nieuwe vrienden … lotgenoten … sterke moedige vrouwen die ik onder andere omstandigheden nooit had leren kennen.  Ik dank je dan ook daarvoor.  Een mens is maar zo rijk als de rijkdom van zijn vrienden.

Humor, vriendschap, liefde en optimisme hebben me de laatste maanden doen overleven.  En eindelijk is dat point of no return bereikt waarbij overleven terug verandert in LEVEN …

Vanavond feest ik dan ook 2008 uit!

2008

2009, ik verwelkom je met open armen.  Laten we samen genieten van het LEVEN!

12:51 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

dinsdag, 30 december 2008

OverHoop

Op verzoek van een lieve lotgenote … even reclame maken voor OverHoop …

OverHoop
Verbijstering, ontgoocheling, woede. Maar ook hoop, vechtlust, samenhorigheid. Kanker verandert elk leven ingrijpend.

Dit is een theatervoorstelling op basis van vele getuigenissen van kankerpatiënten en hun familieleden in samenwerking met Theater Dakwerken.

Go and See!

Klik op de foto voor een vergroting …

Overhoopklein

 






21:50 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

woensdag, 24 december 2008

Vrolijk Kerstfeest!!!

kerstkaart final

Dikke Kerstknuffels van GI Sanne ...

13:45 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

maandag, 22 december 2008

It was a good day

Weken had ik er stilletjes op gehoopt.  Nooit had ik durven dromen dat dit zo snel terug in orde zou komen.  But it happened!  En dit op de verjaardag van mijn vader! 

De Russen zijn in het land …

De rode vlag hangt buiten …

Tante Rosa is op bezoek …

De kiekes zitten terug in het kiekeskot …

Woehoe!!!!

Waarschijnlijk officieel de enigste vrouw ter wereld die hierover vandaag hoera roept …

22:24 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Bye Bye 2008

Rare tijden die decemberdagen.  Heel het land is in kerstsfeer … net zoals ik.  De boom staat al enkele weken.  De eerste pakjes hebben hun weg daaronder gevonden.  De eindejaarsconference van Geert Hoste en Het Besluit van Radio 1 hebben de voorbije week het jaar nog eens mooi samengevat voor mij.  Lachen met de miserie en de hoogtepunten van 2008.  Al bij al leuke avondjes uit.  Niettemin lijkt het allemaal zo banaal vergeleken met mijn eigen drama jaar.

Ik geef het toe … ik ben aan het aftellen.  Aftellen dat dit rotjaar nu eindelijk eens voorbij mag zijn.  Aftellen naar die 34 die stilletjes aan dichterbij geslopen komt.  Maar bovenal aftellen naar mijn gepland verjaardagsfeestje.  Een mooie afronding … een avond om nooit meer te vergeten … een nieuwe leuke herinnering …

FB

00:04 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

maandag, 15 december 2008

Lightening strikes

Het viel mezelf op dat ik het bloggen de laatste dagen wat verwaarloosd heb.  Meestal denkt men dan aan het cliché “geen nieuws, goed nieuws”.  Over de gehele lijn kan ik dan ook best zeggen dat dit zo is.  Toch voelt het soms niet zo.  Voelen is daarin dan ook de essentie.  Ik voel me anders, anders dan al de rest. 

Hoor voorlopig nog niet bij de werkende mensheid.  De controle arts van de mutualiteit heeft de voorbije week dan ook vlotjes mijn ziekteverlof met 3 extra maanden verlengd.  Hoor (gelukkig maar) ook niet meer echt bij de zieke mensheid.  Het sporten gaat me bijzonder goed af en buiten een klein ongemak van tijd tot tijd, hoor je deze jonge dame echt niet klagen.

Hoor bovendien helemaal niet bij de op vakantie zijnde mensheid.  Moet dan onmiddellijk terug denken aan die dame van de uitkeringen die me vlotjes meldde dat in december al mijn vakantiedagen uitbetaald moeten worden door mijn werkgever en ik bijgevolg daardoor geen uitkering van hen ga ontvangen.  Mijn bemerking dat dit niet echt 100% fair is, werd de grond ingeboord met de opmerking “maar u bent dan toch thuis!”.  Ja … ik ben dan inderdaad thuis!

En dan is er die confrontatie met eenzaamheid en het gevoel het alleen zijn beu te zijn.  Toegegeven, die agenda stond en staat nochtans goed vol.  Toch lijkt het geluk van een ander zo onbereikbaar voor me momenteel … en dan vraag je jezelf af … where do I belong?

Life doesn't promise a bed of roses
Or white knights
Fields of emotions I'm trapped in darkness
Why me
Save me
To win this twisted war inside me
Won't justify the pain
Life doesn't promise a bed of roses

Lightening strikes the pages keep on turning
Help me to be strong
I'm floating in a sea of strange believers
Where do I belong?

01:07 Gepost door GI Sanne in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |